Pamuk Prens

Empati

2012-02-02T10:02:00.001+02:00

Şimdiki dönem çocuklarında en çok gözlemlediğim şey, empati yetenekleri. En azından bunu kendi oğlumda çok görüyorum. Daha doğrusu o gözüme gözüme sokuyor. O doğduğundan bu yana benim en iyi yansıtıcım bence. Eğrimi de doğrumu da o kadar güzel yansıtıyor ki; farketmemem mümkün olmuyor.

Başkalarının gözünden bakmak o kadar kolay değil olaylara. Hele ki olayların içinde siz de varsanız. Kendi adıma ben olayın üstünden biraz zaman geçtikten sonra empati kurabildiğimi söyleyebilirim. Bu da olayların gelişimine pek katkı sağlamıyor doğal olarak ama en azından kendimi tartabiliyorum, kendimi eleştirebiliyorum sonrasında ve düzeltmem gereken bir nokta varsa elimden geldiğince yapıyorum bunu...

Sonuç olarak, dün akşam oğlum tekrar gözüme sokup empatisini, dumur etti beni:

- Anne, ben bugün benbileyd (bayblade) seyrettim.
- Aaa! Hani böyle çizgi filmler seyretmemek konusunda karar almıştık Tibet? Neden buna rağmen seyrettin?
- Ama anne, sadece bir kere seyrettim.
- Öyle bile olsa, bana kavgalı dövüşlü, canavarlı çizgi filmleri seyretmeyeceğin konusunda verdiğin sözü tutmamış oldun. Lütfen bir daha yapma!
- Tamam anne...... Anne biliyor musun?
- Neyi canım?
- Eğer sen benim çocuğum olsaydın...
- Evet?
- Ben de senin annen olsaydım...
- Eeee
- Ben de senin bu çizgi filmleri seyretmene izin vermezdim :)
- :) Yani haklıyım değil mi?
- Evet anne, haklısın...
- Demek ki artık bundan sonra seyretmeyeceksin!?
- Belki bir kere izin verirdim ama.. heheeeheeee
- Tibeeeettt!!!! :)))))))

İçses: Sen ne zaman bu kadar büyüdün yahu! Şu konuştuklarımıza bak!!! :D

Bizi nasıl bilirsiniz?

2012-01-20T12:47:00.000+02:00

Çevremizde iletişimimiz olan hemen her insanla ilgili, iyi kötü bir fikrimiz vardır. Bu fikirler de çoğunlukla o kişiyle edinilmiş tecrübeler sonucunda oluşur.

Bir kişi hakkında hüküm verirken unuttuğumuz ya da görmezden geldiğimiz bir nokta vardır; o kişinin bize olan tavrını, bizim ona karşı davranışlarımız belirler. Yani... önce bir durup, kendimize bakmamız gerekir!

- Annecim, biigiyasar oynayabilir miyim?
- Ben karışmıyorum Tibet, babana sor, izin verirse oynarsın.
- Babama sormak istemiyorum anne, izin vermez o!
- Sormadan bunu bilemezsin tatlım.
- Nereden çıkardın oğlum sana izin vermeyeceğimi?
- Ben seni bilirim baba! Sen hiç izin vermezsin!!!

Ötesi... Berisi...

2012-01-17T09:53:00.001+02:00

O ötede inadını konuşturuyor, ben beride otoritemi...

O ötede avaz avaz ağlıyor, ben beride içimden geçenleri susturmaya çalışıyorum....

O ötede sinirinden tepiniyor, ben beride sinirime hakim olmaya çalışıyorum...

- Tibet artık ağlamayı kes! Böyle devam edersen istediğini elde etmemekle kalmayacak, üstüne bu gece yalnız uyuyacaksın!
- Ama anne, ben....
- Artık bahane dinlemek istemiyorum. 5 dakika içinde susmazsan bu gece yalnız uyuyacaksın! Sen susmadan bu odaya bir daha gelmeyeceğim!!!

O ötede gözyaşlarına hakim olmaya çalışıyor, ben beride vicdanımı susturmaya çalışıyorum...

- Tamam mı? Sustun mu artık?
- Seni kızdırdığım için artık beni sevmeyecek misin anne?!

O sevilmek istiyor... Sevildiğini bilmek...

Bu sevgiye güvenmek........

- Hiç öyle şey olur mu oğlum? Sana kızdım diye, seni sevmekten vazgeçebilir miyim hiç?
Seni çok seviyorum ve bil ki her zaman çok seveceğim.

Peki ben ne istiyorum?.......

Mutluluk dediğin nedir ki?!

2012-01-10T15:58:00.000+02:00

Son zamanlarda yazmak içimden gelmeyince, bana yöneltilen mimleri de cevaplamamıştım doğal olarak. Hatırladığım 3 adet mim var... En yakın olanından başlamak en kolayı geldi.

Nilhanım mimlemişti...
Birini mutlu etmek için yapabileceğim 10 şeyin ne olduğunu sormuş.

Kendi adıma, birini mutlu etmek istiyorsam eğer öncelikle beni nelerin mutlu edeceğini düşünürüm ve ona göre karar veririm. Bu yüzden cevaplarım kendi mutluluklarıma endeksli olacak, şimdiden uyarayım :)

Sürprizlere bayılırım
Hiç beklemediğim bir anda hediye gelmesi, bir arkadaşın beni ziyareti, beni araması, beklemediğim birinden kart, mail gelmesi ve hatta durup dururken birinin -tabi ki tanıdığım birinin :P- bana sarılması... bunlar beni fazlasıyla mutlu ve motive eder. Bu yüzden birini mutlu etmek istiyorsam ona beklemediği bir anda sürpriz yapmak ilk tercihlerimden olur.

Birinin beni anladığını bilmek bana iyi gelir
Kendimi kötü hissettiğim zamanlarda beni anlayacak birinin desteğine ihtiyaç duyarım. Ona hiçbir şey anlatmayacak bile olsam onun içimden geçenleri anladığını hissetmek, utanmadan, sıkılmadan gözyaşlarımı onun omzunda silmek beni o karamsarlıktan kurtarır. Bu yüzden, bir arkadaşımın canını bir şeylerin sıktığını biliyorsam ya da farkettiysem eğer, onu anladığımı en azından onu anlamak için çaba gösterdiğimi hissettirir, omzumun güvenebileceği bir dağ olduğunu bilmesini isterim.

Arada bir birey olduğumu hatırlamak isterim
Bu özellikle anne olmuş arkadaşlarım için geçerli ya da kendisini ailesine, çevresine, işine fazlasıyla adamış... Yakın zamanda kendimi fazlasıyla es geçtiğimi farketmiş biri olarak, aynı durumdaki bir arkadaşımın elinden tutup seveceği bir organizasyon tertiplemek isterim. Bu sinema, kafe, tiyatro, kuaför ya da pijama partisi bile olabilir ve hatta “Bırak bana bücürünü, sen al sevdiceğini, at kendini dışarı!” diyebilirim :)

Birinin bana “Sen bırak, ben hallederim!” demesi
Bunu fazla açmaya gerek var mı? Bazen kendimi o kadar yorulmuş hissediyorum ki; birisi bunu bana söylesin istiyorum... Yapabileceğim her şey için sevdiğim birine bu cümleyi çok rahatlıkla kurabilirim!

Yaptığım bir şeyin takdir görmesi
Bu o gün giydiğim kıyafetin beğenilmesi bile olabilir. Özellikle bir arkadaşımın moralinin bozuk olduğunu farkettiysem yapabileceğim ilk ve en kolay şeydir “Bugün ne kadar güzelsin!” ya da “Bu işte gerçekten ustasın, yine harika oldu!” demek. Ki; bunları söylemek için onun moralinin bozuk olmasını bile beklemem :)

Bir özelliğimin ön plana çıkarılması
Belki bir tatlı için bir arkadaşımın “Sibel çok sever bu tatlıyı!” demesi bile beni mutlu eder. Doğal olarak bir arkadaşımın bildiğim ve sevdiğim bir özelliğini ön plana çıkartmakta onu mutlu etmek için bir yol olabilir.

Yoldaş olunması
Ben yalnız sinemaya gitmeyi, yalnız alışveriş yapmayı, bir mekanda uzun uzun yalnız oturmayı sevmem. O yüzden ciddi bir manim yoksa, böyle bir planı olan bir arkadaşıma onu mutlu edeceğine inanıyorsam “Sana eşlik etmemi ister misin?” diyebilirim...

Şarap
Şarap içmeyi severim... Mutlu etmeyi planladığım bir arkadaşımın karşısına sevdiği bir içkiyle çıkabilirim bu yüzden....

Kahvaltı
Bir hafta sonu eşimin kahvaltıyı hazırlayıp, beni öyle uyandırmasını isterdim. Bu beni gerçekten mutlu ederdi. Bunu bir arkadaşıma nasıl yaparım bilmiyorum ama eşini ya da sevgilisini bu yönde organize etmeyi deneyebilirim en azından. Eşini tanıdığım dostlar, dilerseniz iletişime geçebiliriz ;)

ve son olarak...

Birinin içten gülümsemesi ve beni sevdiğini hissettirmesi
Sıcak bir tebessüm tüm kalpleri ısıtır, insana kendini iyi hissettirir. Sevilmek, sevildiğini bilmek mutluluğun en önemli kaynaklarından biridir. Ve hatta belki de öncelikli... Bu yüzden önce GÜLÜMSE ve lütfen SEV!

Hadi beni mutlu etmek isteyen yapsın bu mimi! :)))))

Damak zevki

2012-01-09T10:17:00.004+02:00

Rejime başladım.
Start bugün itibariyle verildi, yarışma başladı...

Rejim yapacağım diye 1 haftadır, canımın çekipte yemediğim gıda kalmadı.

Resmen çöp öğütücüsü misali önüme ne geldiyse, sildim... süpürdüm...
Tartılmadım ama büyük ihtimalle kendi zorlu çabalarımla verdiğim
hepi topu 2-3 kiloyu da geri almışımdır...

Yemek güzel şey vesselam...
Hele ki yiyeceğinin yanında damağını destekleyen tatlar varsa:

- Anneeee, ben bu mercimeği nasıl yiyeceğim ki! Yanına soğan koymamışsınnnn!!!!

Renkli bir yıl

2011-12-28T11:03:00.000+02:00

Ben kadınları daha vicdanlı bulurum. Bu görüşüm kadın oluşumdan değil, bu güne kadar ki gözlemlerimden oluşmuştur. Tabi ki bu durum çoğunluk erkekler tarafından hemcins dayanışması olarak görülür.

Sizin bu konudaki fikriniz nedir bilemiyorum ama emin olduğum bir şey var ki; yeni neslin erkeğinin de kızının da kalpleri güzelliklerle dolu ve empati kurmasını çok iyi biliyorlar...

- Anne, sence benim battaniyem kız mı?
- Bilmem ki oğlum? Sence?
- Bu kadar renkli olduğuna göre, kız tabi ki!!!
- :)))))

2012 önce sağlıklı sonra zevkli ve renkli bir yıl olsun dilerim :)

Hep yanımda kal!

2011-12-20T12:29:00.001+02:00

Birden anlayıverdim, aniden!

Ben ne zaman geç gelsem eve, Prensim gece kötü rüyalar görüyor.

Yoksa bana mı öyle geliyor?

Birinde arabada yalnız, birinde asansörde.

Birinde eli elimden kayıyor, beni bulamıyor, diğerinde önden bindiği trende kalıyor.

“Anne kötü rüyalar gördüm yine! Sen yoktun yanımda!”

ya da

“Kaybettim seni!”

İçinde neler yaşıyor?

Her gecikişimde onu bırakıp gideceğimden mi endişe ediyor?

Nasıl silerim onun bu endişelerini içinden?

Kendim için bir şeyler yapmaktan vazgeçsem bile, işim yüzünden çok geç gelişlerim olur benim, onu nasıl engellerim ki?!

Ah bebeğim! Bir bilsen...
Ne kadar kulağına fısıldıyor olsam da,
sana olan sevgimin büyüklüğünü bir görsen!

Canım benim.
Sen istemedikçe,
senden uzak olmam mümkün mü benim!

Sen hep gül bebeğim

2011-12-13T10:49:00.004+02:00

Bir evin en güzel seslerinden biri çocuk kahkahası.
İnsan o kahkahaların eşliğinde yaşadığını anlıyor, hiç olmadığı kadar mutlu oluyor.

Çok şükür demek için ne kadar güzel bir sebep!

Ama bazen, yorgunsan...
başın ağrıyorsa...
bu kahkalar kafanda çınlayabilir ve buna tepki gösterebilirsin...

İnsanlık hali diyelim! :)

- Oğlum, biraz daha sessiz olur musun? Başım ağrıyor ve çok yorgunum!
- Baba madem yorgunsun ve başın ağrıyor, o zaman niye burada duruyorsun? Git odanda yatsana! Anne söyler misin sen de babama, gitsin odasına!!!

7 bilinmeyen!

2011-12-08T09:59:00.001+02:00

Ayla bana demiş ki; hakkındaki 7 gerçeği açıkla!

Çok uzun zaman olmuş mim yazmayalı... Bir süre kalakaldım, ekranın başında. Word dosyası açık, o bana bakıyor, ben ona... Bir yerden başlamalı dedim ve.........

Valla ben hergün kendim hakkımda olmadık gerçeklerle yüzyüze kalıyorum, kendimi resmen yeniden keşfediyorum, şimdi size ne desem kendimi nasıl anlatsam bilemiyorum... Yazdıkça çıkar bir şeyler diyeyim ve başlayayım o halde.

1- Aslında bu çoğu kişi tarafından bilinen bir özelliğim. Ben kendisiyle pek barışık biri değilim. Ne huylarımı, ne görüntümü beğenmem. Birisi bana iltifat etse “Yok yahu, her zaman olmaz işte, arada bir oluyor böyle!” falan gibisinden ağzına tıkarım o iltifatını. Sanırım sırf bu yüzden artık insanlar bana bişiii demez oldu :/ arada bir megolamanlığımın tuttuğu olur tabii ama bu senede bir veya iki gün falan işte :P

2- Kafama bir şeyi koymaya göreyim. İyi kötü onu yapmazsam rahat edemem. Kim ne derse desin! Onu yaparım, sonra pişman olurum :))))

3- Sürekli kendimle çatışma halindeyimdir. Oklarım çoğunlukla kendime dönüktür. Bazen bu huyum yüzünden gereğinden fazla incindiğim olmuştur.

4- Ben kolay kolay kavga eden biri değilim çünkü kavga etmeyi beceremem. Genellikle söylemek istediklerimi söyleyemediğimden, kavga sırasında ya da sonrasında avaz avaz ağlarım. Ağladıkça sinirlenir, sinirlendikçe ağlarım. Aklıma başka şeyler gelir, yetinmem, ona da ağlarım. Durdur beni durdurabilirsen ondan sonra!

Hep kötü gerçeklerimden bahsetmişim, biraz da iyilere yöneleyim.

5- Öncesinde de vardı ama özellikle anne olduktan sonra, yüzümü güzelliklere çevirmeye çalışıyorum. Yani, elimden geldiğince “İnsan” olmaya çabalıyorum. Kendin gibilerini çekersin felsefesine inanan biriyim ki; çevremdeki yakın arkadaşlarım bu tezi doğruluyor. Onlarla birlikte “öğreniyorum”.

6- Genel olarak en yakın arkadaşlarım beni öncesinde “soğuk ve mesafeli” bulmuş olanlardır :)
Evet, tanımadığım ortamlarda nemrutun teki gibi görünebilirim ama vallahi de billahi de ben öyle biri değilimmmmm :)))

Ve son olarak;

Uyanıklık mı dersiniz ne dersiniz bilmem ama 7. gerçeğimi sizden duymak istiyorum :) Yazdıklarımdan hakkımda bir kanıya varmış olanlarınız vardır ve düşüncenizi yazmak isterseniz, memnun olurum...

Şimdi bu mimi paslıyorum: Deniz, İrem, Merve, Beste ve Bedardem... Başlayın yazmaya!!!

Ayrıca; bu yılbaşının en güzel çekilişi için lütfen buraya. Nihan harika hediyeler hazırlamış, bunlar kaçmaaaazzz!

Masal

2011-12-05T09:28:00.001+02:00

- Annesi, bak Tibet çok güzel bir masal anlattı şimdi bana. Çok beğendim, gel de sana da anlatsın.
- Olurrrr. Hem zaten çok uykum var, o anlatır ben uyurum...
- Tamam anne, gel... Bak anlatıyorum şimdi...

Bir varmışşşş, bir yokmuşşşş...

Bir zamanlarrr, büyüük bir ülkenin birinde bir insancık varmış.

Bu insancığın da köpekleri varmış bi sürü.

Bir gün köpekler kaybolmuş.

Bu insancıkta muhafızına gitmiş demiş ki;

"Nerede benim köpeklerim?" demiş.

Muhafız da "Nereden bileyim!" demiş.

İnsancık çok kızmış, muhafızı hapise atmış.

Sonra da gitmiş köpeklerini bulmuş, çok mutlu olmuş.

Masalda burada bitmiş!

Yorum sizin...
Ben çok beğendiğimi söyledim. Bir anne olarak oğlumun hayal gücünü kısıtlayacak değilim, di mi ama ;)

S-E-V-M-İ-Y-O-R-R-R-R!!!!

2011-11-30T12:27:00.001+02:00

Saat gecenin üçü falan olmalı... ya da ben öyle sanıyorum... bilmiyorum ki... zaten ne farkeder ki? bu kaçıncı akşam... ikinci olmalı... bana daha fazlaymış gibi geliyor... işlerin yoğunluğu... üstüne uykusuz birkaç gece... önceden de olmuştu... geçmişti... bu daha farklı bir versiyonu... bu da geçer mi?... geçer...

Kabul et işte! Çocuk uyumayı S-E-V-M-İ-Y-O-R-R-R-R!!!!

- Anneeee!!!
- Efendim oğlum...
- .......
- Bir şey mi istiyorsun canım? Süt getireyim mi?
- Hayıırrrrrr!
- Yanına yatayım mı?
- Hayıırrrrrr!
- O zaman yatağıma gideyim!
- Hayıırrrrrr!
- Ayak ucuna uzanayım!
- Olmaaaazzz! Ayaklarım sana değiyor!
- E ne yapayım peki oğlum niye çağırdın ki beni!
- Dur orda!
- Tibet! Gecenin bi vakti saçmalama istersen! Ayakta bu uykuyla nasıl durayım? Üstelik üşüyorum!
- Bana neee! Dur orda!
- Beni sinirlendirme Tibet! Geç yana da yanına yatayım! Hadi, çabuk!!!
- Söylenme anne bana! Söylenmeee!!!
- !!!!!

Biraz ben, çokça Tibet!

2011-11-28T13:39:00.001+02:00

Geçtiğimiz Cuma bir haller vardı bende. Sanırsınız enerjimi emen bir yaratık varmışta, tüketmiş beni. O kadar keyifsiz, o kadar halsiz, o kadar bitmiş bir haldeydim ki, Cumartesi Bedardem’in yaşgünü ilaç gibi geldi.

Meğer ne çok istemişim kendime zaman ayırmayı. Önce Bahar’la beraber bir fotoğraf günü, arkasından da Burcu’nun yaşgününde felekten bir gece. Bir güldüm bir güldüm yetmedi bir de içtim kiiii! :)

Bu sayede Elif’i de 2 seneden sonra tekrar görmüş oldum, pek bi mes’udum :)

Pamuğuma gelince. Annesinin değişken ruh hallerinden nasibini alıyor olsa da O bana inat tam bir sevgi kuşu. Evdeki herkese sarılıp sarılıp, sevgisini dile getiriyor. Ananesi bırakıp bir yere gitse, üzülüyor. Ananesine gideceği zaman “Ben ananeme gidiyorum ama çok çabuk döneceğim, üzülme sen! Tamam mı?” diyerek babanesinin gönlünü alıyor. Babanesi onun oyun arkadaşı oldu çıktı. O varsa oynayacak oyuncuların arasında kesinlikle babanesini de istiyor. “Oğlum yoruldu, biraz dinlensin.” desen de nafile! “Babanemsiz olmazzz!” nidalarıyla kadını her oyununa dahil ediyor. Ha! Belirtmeden geçmeyeyim, oyun dediğim de kart oyunları. Korkmaya başladım büyüyünce kumarbaz mı olacak nedir? Sondan bir önceki oyuncakçı ziyaretimiz sonunda bir kutu poker pulumuz oldu. Evde de babasının iskambil kartlarına dadandı. Hatta aramızda şöyle bir diyalog bile yaşandı:

- Anne, babamın kağıtlarıyla oynayalım mı?
- Olmaz tatlım, baban gelsin, izin ister, oynarız.
- Anne, o zaman ben masusçuktan büyümüş olayım, sen benden izin iste, ben de vereyim, sonra beraber kağıt oynayalım. Ne dersin?

Bunlar yetmez gibi beyefendi sürekli oyuncak istiyor. Her akşam eve girdiğimde kapıya koşup “Bana oyuncak aldın mı?” diye soruyor. Sanırsınız ev ağzına kadar oyuncak dolu değil! En sonunda ben de kendisine oynamadığı oyuncakları ayıklarsa ve onları oyuncakları olmayan çocuklara göndermeme izin verirse eğer, yeni oyuncak alacağımı söyledim. Anında sildi süpürdü ortalığı! Kendisinden bu hızı ve bu fedakarlığı beklemiyordum ne yalan söyleyeyim! Şaşırttı beni :)

Böylece son oyuncakçı ziyaretimizden satranç takımıyla döndük. Benim de “Acaba büyüyünce kumarbaz mı olacak bu çocuk!” korkularım biraz hafiflemiş oldu. Satranç’ı şimdilik kurallarıyla oynamadığı kesin ama olsun, bakarsın zamanla bir satranç ustası olur çıkar! :)

Terapi

2011-11-21T13:59:00.001+02:00

Tibet’in en sevdiği çizgi filmlerden biri olan “Arabalar”ın ilk filminde, şarkılarından biri türkçeye de çevrilmiş. Bir yerinde diyor ki;

.....Zamanla her şey değişiverdi.

Kimse bu değişimi farketmedi.

Daralan bu dünyayı hiç kimse göremedi.

Buralarda, artık her şey bitti.....

Bizler için de aynı şey geçerli. O kadar kaptırıyoruz ki kendimizi rutinimize, kendimizde nelerin değiştiğini göremiyoruz. Ne kadar eksildiğimizin, yorulduğumuzun, negatif yüklendiğimizin... Bittiğimizin.... Eksikliklerimizi de çevreye yüklediğimizin; eşimize, çocuğumuza, kardeşimize, arkadaşımıza...

Nihayet kendim için gün ayırabildim. Geçtiğimiz Perşembe, Bahar’la birlikte İstanbul’un bir kısmı kazan, biz kepçe dolaştık. O kadar çok yürüdük, o kadar çok güldük, o kadar çok fotoğraf çektik ki... Bundan ala terapi düşünemiyorum...

Bunu bir daha ve bir daha yapmalıyım(z)!

Bu kaçıncısı bilmiyorum ama Bahar’ım, ogünümün ortağı olduğun için, yüzümü güldürdüğün, günümü, günlerimi renklendirdiğin için; çok ama çoookkk teşekkür ederim!

Ayrıca Sinem'e de bu güzel röportaj için teşekkür ediyorum, çoook ama çoook!!!

Güneşi getir bana...

2011-11-15T13:54:00.001+02:00

Tibet’le uyku seremonimiz artık bir klasik haline geldi. Sevgili oğlum gün geçtikçe yeni taktikler geliştiriyor bu konuda. Son numaramız sabah erken saatlerde uyanmak.

E, ne yapsın? Baktıki anne her koşul ve şartta saat 21.30da kendisini yatağa götürüyor, taktiklerini sabah saatlerine taşımaya karar verdi.

Geçen hafta biraz hapşırık, biraz burun akıntısı ve ara ara öksürük vardı üzerinde. Geçen seneden canımız bu konuda yanmış olduğundan bu sene ister istemez tedirgin olduk. Özellikle öksürük bizi tedirgin etti. Tam “Oh be! Atlatıyoruz galiba!” dediğimiz gece, inleyerek geçti uykusuna. Babası ve ben gece ikiye kadar “Ne olur yinelemesin.” duaları eşliğinde nöbetleşe başında bekledik. Saat iki civarı inlemeler bitti ama biz de bittik doğal olarak. Ben anında uykuya geçmişim zaten.

Sabahın sanırım 5i olmak üzereydi ki; bizim bücür “Anneee” diyerek seslendi bana. Yanına gittim. Terini alsın diye göğsüne koyduğum havluyu uzatıp “Çıkarttımmm” dedi ve güldü. “Eyvah!” dedim, “Yakaladın beni!”

“Anne yanıma yat” dedi, uzandım yatağına. Bir şekilde uyuyamadı, döndü durdu sağa sola. Sonra “Anne, ne yapsam olmuyor, uyuyamıyorum. Lütfen çizgi film seyredebilir miyiz?” diye sordu. Gece yaşadığımız tedirginliğin ardından hiç hayır diyesim gelmedi.

Ben çizgi filmi açarken, hava da aydınlanmaya başlamıştı. “Anne bak, güneş geliyor, hava aydınlanıyor.” dedi. Gülüştük ve aynı günün akşam 16sına kadar bir daha uyumadı. Tabi ki ben de...

Ve gece yine yatma vakti geldi. Şaşmış uyku saatleri yüzünden biraz daha geç...

Odasına geçtik. “Anne, bak şimdi ben bir sürü çizgi film hazırlayacağım. Önce Şirinleri seyrederizzzz, sonra Caillou seyrederizzzz, sonra Şimşek McQuin seyrederizzzz. Daha bir sürü çizgi film seyrederiz. Sonra sen sabahı getirirsin yine dünkü gibi!” dedi.

Kalakaldım. Bir an ne desem bilemedim.

“Ama tatlım, sabahı ben getirmedim ki. Dün gece sen de söyledin ya, güneş geldi, sabah oldu!”
“Hayır anne, sen getirdin ya! Hani sen çizgi film koyuyordun ya, o zaman sabahı getirdin ya işte!”

Oturdum yanına, anlattım. Daha doğrusu ikna etmeye çalıştım. İkna olmuş göründü görünmesine ama sonunda kurduğu cümleyle ikna olmadığını, aslında beni idare ettiğini de ortaya koymuş oldu: “Peki anne, ama sen uyuma yine de, hava aydınlanırken beni uyandırırsın!”

Şimdi velet her sabahın 5i civarı uyanıp, beni yanına çağırıp, havanın aydınlanmasını bekliyor! İş günlerinde o saatten sonra da benim için uyumak neredeyse artık imkansızlaşıyor.

“Amaaannn!” diyorum bende.
Varsın uyansın, uyandırsın. Yeter ki iyi olsun. Bu istekleri de gün olur biter. Hem zaten yarın öbür gün sabahını başkasının aydınlatmasını isteyecek. Şimdi benden istiyor olmasının tadını çıkarmak lazım, di mi ama? ;)

Üstteki fotoğraf bana ait...

Kısa kısa

2011-11-10T15:45:00.000+02:00

Bu bayram öncelikli konumuz “Kim kimin karnından çıkmış?” mevzusuydu.
Herkese sordu “Sen kimin karnından çıktın?” diye.

En sonunda bana “Anne, senin karnından başka çocuk çıkacak mı?” dedi.
Çıkmayacağını söyledim. “Hayırdır, yoksa kardeş mi istiyorsun?” diye sordum.
“Evet anne, kardeş istiyorum ama Ben10 olsun, yoksa istemem!” dedi...
Gülmekten konuşabildiğim aralarda bunun istekle olmayacağını anlatmaya çalıştım ama ikna oldu mu bilemiyorum :D

Hala bayram ve bayrak konusu kafasında karışık. Elimden geldiğince her seferinde anlatmaya çalışıyorum. Yine de kafasındaki “Bayrak bayramı” kavramını yıkabilmiş değilim...

Ama Atatürk konusunda kafasında şüpheye yer bırakmamışım, kendimle gurur duydum. Gördüğü bir Atatürk posterini görünce attığı nida şudur: “Anneee bak, Atatüüürk! O bizi düşmanlardan kurtardı biliyo musunnn?”

Ve bugüne kadar aldığım en güzel bayram hediyesi:
“Annecim, iyi ki büyümüşsün de, benim annem olmuşsun! Çok seviyorum seni!!!”

İkimiz bir fidanın güller açan dalıyız!!!

2011-11-01T11:46:00.002+02:00

Prensim büyüyor.
Ve büyüdüğünün o da farkında...
Ama...
Henüz boyutlarının farkında değil! :)

- Anne babam kocaman di mi? O kadar kocaman ki beni kucağında taşıyabilir.
- Evet oğlum, baban seni kucağında taşıyabilecek kadar büyük.
- Ama sen büyük değilsin, beni kucağında taşıyamıyorsun!
- Evet tatlım, ben seni taşırken çok zorlanıyorum.
- Farkındayım anne. Sen babamdan daha küçüksün, senle ben zaten aynı boydayız, nasıl taşıyacaksın ki beni!!!

Bugün hava ne güzel!

2011-10-27T11:58:00.000+03:00

Hepimiz için son günler sıkıntılı... Ülkemizde yaşananlarla ilgili bir de ben yazmayacağım, sizler çok güzel yazdınız, çok güzel dile getirdiniz. Üstüne ne desem, ne yazsam zaten daha fazlasını ekleyemezmişim gibi geliyor.

Çok üzgünüm, çok...

Bizim Tibet’le de son zamanlarımız çokça sıkıntılı.

Bolca tartışma, bolca huysuzluk, bolca inatlaşma...

Sanırım ya Deli Anne yazmıştı facebookta ya da onun yazılarından birine “Çocuklarımız daha çok hissediyor bu sıkıntılı günleri galiba; ya hastalar ya huysuz” demişti biri yorumunda (daha doğrusu buna benzer bir yorumdu).

Anasına bak oğlunu al mı demeli, anası da oğlundan belli mi demeli bilmem. Ben de az değilim! Onunla inat, onunla huysuz oluyorum çoğu zaman. Sonra da kızıyorum tabii kendime “Sen de anne misin?” diye.

Düşündüm de “Anne” kimliğimi o kadar ön planda tutuyorum ki; önce “İnsan” olduğumu unutuyorum. Oğlumun bana ve oyuna ve sevgiye ve ilgiye ihtiyacı olduğunu biliyorum ama aynı şeylere benim de ihtiyacım olduğunu görmezlikten geliyorum. Eşimin hobisi için bizden ayrı zaman geçirmesini çoğunlukla anlayabiliyorum da benim bırak hobiyi, kendime zaman ayırmam gerektiğini aklımın ucuna bile getirmiyorum.

Bu yüzden bugünü kendime ayırmıştım.

Bahar’ı da alacak çıkacak, dolaşacak, fotoğraf çekecek, denizin kokusunu ciğerlerime dolduracak, martılara simit atacak, yürüyüp, yorulup bir yerlerde kahve içecektim. Sohbet edecek, gülecektim, gülümseyecektim, belki de hüzünlenecek ama umutlu olacaktım. Kendim için bir gün çalacaktım...

Olmadı.

İş gelecekmiş :)

Varsın gelsin...

Güzelce giyindim, taktım, takıştırdım, fön çektirdim, makyaj yaptım, tırnaklarımı süsledim.

Yüzüme de bir gülücük kondurdum...

Şimdi işleri bekliyorum...

Madem geliyor, geleceği varsa, göreceği de var! :)

Bu şarkı da son günlerdeki ruh halimi çok iyi anlatıyor sanki :)

Aydede ve Güneş

2011-10-17T09:23:00.000+03:00

Anneeee, biliyor musun? Seninle birlikte aydedeyi evine götürüp,

güneşi getirdik ve sabah oldu.

Aydedeyi götürürken de güneşi getirirken de kovalamaca oynadık.

Anneee, çok eğlendik çooookkk!!!

Fotoğraf : Deniz Nida Şener

Bilmiyorum!

2011-10-13T15:16:00.001+03:00

Çocuk olmak lazım bu hayatta! Özellikle de dünyanın kendi çevresinde döndürüldüğünün farkında olan bir çocuk olmalı ama.

Düşünsenize; gece yatacaksınız, anneniz size “Hadi tatlım, uyku saati geldi” diyor. Siz bunu duymazlıktan gelip, önce salonda sonra anneyle babanın yatak odasında ondan sonra da kendi yatağınızda bir fasıl zıplıyorsunuz. Bu arada anneniz (sizi yatırmak onun görevi olduğundan dolayı!) sürekli başınızda “Hadi ama bebeğim, lütfen artık yatalım. Bak uyku saatin geçeli çok oldu.” diye sakin sakin sizi ikna etmeye çalışıyor.

Ortalama 20 dakika sonra (ki bu aslında daha uzun bir zaman dilimidir genelde) ikna olmuş ayakları yapıp, yatağınıza giriyorsunuz. Bir de düşünün ki; yatmadan önce çizgi film izleyerek uyuyanlardansınız. Halbuki anneniz ne kadar isterdi kitap okuyarak ya da masal dinleyerek uyumanızı... Ama bu ufak bir ayrıntı, takılmayıp, devam edelim.

Anneniz diyor ki “Hadi bir film seç!”. Sizin uyumamak için biraz daha vakte ihtiyacınız var. Ne yapmanız lazım? Mesela şöyle bir yol izleyebilirsiniz “Anne, ne izlesem bilmiyorum, sen seç!” Bunu dediniz demesine de, mevzuyu uzatmaya yetmesi için başka bahanelere ihtiyacınız var. Anneniz orada film seçerken, sizde kafanızdaki filmi döndürüyorsunuz.
“Çılgın Hırsız’a ne dersin?” diye sordu anneniz “Hayır” dediniz.
“Mega Zeka?” “Hayır”, “Oyuncak Hikayesi?” “Hayır”, “Elmo?” “Hayır”, “Caillou?” “Hayır”, “Arthur?” “Hayır”, “o?” “Hayır”, “Bu?” “Hayır”, “Şu?” “Hayır”!!!

Bu arada annenizin gözlerinin dönmeye başladığını farkediyorsunuz ama şimdilik oralı olmamaya kararlısınız. Anneniz hala sakinliğini korumaya çalışıyor çünkü, bunun farkındasınız.
“Peki tatlım, ne izlemek istiyorsun, sen söyle”
Cevabınız belli “Bilmiyorummmm anneee, sen seçççç!”...
“Tatlım, sen bilmezsen ben nasıl bilebilirim ki? Benim seçtiklerimi beğenmiyorsun zaten!” “Bilmiyorummm anneeee! Seç sennnn!”

Bu şekilde de en az yarım saat geçiyor. Bu arada annenin saçları iyice kabarmakta, gözleri de kırmızıya dönmekte. Bunu farkediyor ve en nihayet bir filmde karar kılıyorsunuz. Anneniz koyuyor filmi ve bu çekişmenin verdiği yorgunlukla yanınıza kıvrılıyor. Ama daha bitirmediniz tabi ki:
“Anne, süt yap!”

Anneniz kalkıp süt ısıtıyor, getiriyor. “Anneee, çok yapmışsın, şimdi karnım ağrııcak!” diyerek ağlamaya başlıyorsunuz. Anneniz sabırlı kadın neyseki, şanslısınız. Kendini tutmasını çok iyi başarıyor. Gözler kırmızıya döndü aslında çoktan ama o sesinin tonunu hala bozmuyor:

“İçme bebeğim hepsini sende, az iç, gerisini ben içerim!” “Ama getirmişsin işteee, içicemmm!”

!!!!!!!

Anneniz sesini çıkarmıyor, artık sabır sınırlarının sonuna yaklaştı. İçmeye karar verip içiyorsunuz ama söylenmeyi de ihmal etmemek lazım, madem başladınız! Bardağı mutfağa götürüyor anneniz, gelip yanınıza uzanıyor. Tam iyice yerleşmesini bekliyor ve uyumadan önceki son vuruşunuzu yapıyorsunuz: “Anne benim karnım acıktı, peynir zeytin versene!”

Artık annenizin hem gözleri kırmızı hem de saçları tavana değiyor! İçinizde hafif bir korku var ama bu filmin sonunu getirmelisiniz. Hem, anneniz sabırlı kadın zaten ve üstelik size olan sevgisinin bir sınırı da yok, di mi ama canımmm?!

Küçük bir parça ekmeğin arasına zeytin ve peynir sıkıştırmış anneniz, getirdi yediniz. Bundan sonra yapacak fazla birşey yok artık. En fazla su isteyebilirsiniz ki o zaten yatağın kenarında her daim duruyor.

Anneniz yanınızda iyice gevşemiş ha uyudu, ha uyuyacak. Zaten bu arada filmin de sonuna neredeyse gelmişsiniz. Artık uyuyayım bari diyor ve uyumaya karar veriyorsunuz. Annenize son bir ültimatom veriyorsunuz: “Anne, sarıl bana!”

Ve nihayet... mutlu son...

Ama yok yok, biraz daha devam edelim:

Gece üçte uyanıyorsunuz, anneye sesleniyorsunuz, nasıl becerdiyse kalkmış gitmiş yatağına. Bak sen!!!

Anneniz geliyor : “Anne, benim canım birşey istiyor”
“Ne istiyor canım gecenin üçünde acaba canın!” ve işte asıl bombayı şimdi patlatacaksınız:
“Bilmiyorum anneeee, getir bişey işteeee!”

Eh, artık annenizin dönüşeceği yaratıktan ben sorumlu değilim, söyleyeyim!!!

Melekler Partisi

2011-10-10T11:07:00.000+03:00

Tibet daha küçücük bir bebekken, onu kolumla göğsüm arasında tutup, öylece, beraberce uyumak isterdim. Ama o kadar küçüktü ki, uyuyakalırsam onu ezmekten korkar, yapamazdım. Onu kollarımda uyurken seyrederdim...

Şimdi neredeyse omuzuma ulaşmış koca bir çocuk! Akşamları çoğunuzun bildiği üzere o uykuya geçene kadar yanında yatıyorum ve artık Prensim uykuya dalmadan önce başını omuzuma koyup, elini de belime atıp öyle uyuyor.

Nasıl bir mutluluk benim için... ve ne güzel bir huzur...

Hafta sonumuz manevi anlamda yorucuydu bizim için. Cuma ve Cumartesi günlerini ciddi ciddi birbirimizle çatışma halinde geçirdik. Dönem dönem oluyor böyle zamanlarımız ama bu sefer sanki daha yorucuydu ya da belki de ben bu aralar duygusal anlamda daha zayıf bir dönemimdeyim ki; bu ikincisi sanırım daha uygun...

Buna rağmen Pazar günümüzü o kadar güzel geçirdik ki...

“Meleklerle Yaşamak” grubuna üyeyim. Geçenlerde kitabını okumuş, çok etkilenmiş (hatta diğer bloğumda da bahsetmiştim) ve bir meditasyon çalışmasına da katılmıştım. Katıldığım ortamdan da etkilenince, çocuklar için düzenledikleri “Melekler Partisi”ne Tibet’i götürmemek aklımın ucundan geçmedi tabii.

Tibet’in kaydını yaptırdım ve Tibet’e yeni arkadaşların olduğu, beraber şarkılar söyleyip, resim çizecekleri yeni bir yere gideceğimizi söyledim.

Normalde yeniye hemen tepki gösteren oğlum bu sefer çok normal karşıladı durumu. Malum dün çok yağmurlu bir gündü. Arabayı yer bulamam belki endişesiyle yukarıda bir yerde bırakmış olmama rağmen ve hatta yağmur atıştırıyor olmasına rağmen Tibet hiç itirazsız o yolu yürüdü. 5 (belki de 6) katı hiç şikayet etmeden çıktı ve sanki hep bildiği biryermiş, sanki önceden Beki ve Zişan’ı tanırmış gibi hiç hesapsız içeri daldı.

O kadar mutluydu ki, gidip gelip öptü beni, sardı sarmaladı. Eve dönerken “Ne kadar güzel bir gün geçirdik, di mi anne?" diyerek memnuniyetini dile getirdi. "Bir daha olursa gelelim mi yine?" dedim “Kesinlikle gelelim!” diye cevap verdi...

Ve akşam... başını omzuma koydu, elini belime attı...
“İyi geceler annecim, seni çoookkk seviyorum!” dedi...
O uykuya daldı... ben onu kollarımda uyurken seyrettim...
ve yine... ve yeniden...

Teşekkürler "Melekler"...

Seyahat

2011-10-03T10:23:00.000+03:00

Bu aralar ananesine pek bir düşkünleşti prensim. Her cuma neredeyse aynı senaryo oynanıyor evde. Anane kapıda çıkmak üzere, bizimki onun ayaklarına yapışmış "Anane gitmeeee! Gidersen seni çok özlüücemmm!" diye neredeyse ağlamadığı kalıyor kadıncağızın arkasından. Bu sefer ananesi "Tamam ben şimdi gideyim, yarın annen seni getirir." demek zorunda kaldı. Biz de Cumartesi günü hem söz verdiğimiz için, hem de ben biraz kötüydüm, anne şefkatine ihtiyacım vardı o yüzden ananesine gittik. Annemin bundan ne kadar hoşnut olduğunu artık Allah bilir :)

Yolda ve ananesinde bize yine güzel anılar bıraktı kuzum.

****************

Bir benzin istasyonunun önünden geçiyoruz. İstasyonun önünde bir adam, elinde de yaptıkları kampanyayı gösteren ışıklı bir tabela var:

- Anneeee! Bak, oraya insanlar şaşırsın diye adam koymuşlar.
- .......
- Anne vallahi ben çok şaşırdım, sen şaşırmadın mı?
- ... Ben de çok şaşırdım oğlum. :))))

Fotoğraf geçen haftadan. Hatıra koymadan olmaz ;)

Bir yerde yol tıkandı. Her tıkanan trafikte olduğu gibi burada da satıcılar peydah olmuş:

- Anne, o adam ne satıyor? Tavuk helva mı?
- :))))))) Hayır oğlum "Pamuk" helva değil, kağıt helva satıyor! :)))))))))

Ananesine giden yola sapmak üzereyiz. Yol sağımızda ve biraz rampa olduğu için çok rahat görünüyor:

- Anne, biz bu yoldan mı gideceğiz?
- Evet oğlum.
- Ama anne bu yol çok kırılgan! (artık kendince nasıl yorumladıysa yolu!)

Oturduğu yöne güneş vurmuyor ama arada bir döndüğümüz yöne göre güneşin kendisine uğradığı oluyor:

- Anne, bak güneş beni arıyor ısıtmak için ama bulamıyor!

Nihayet ananesine varılıyor. Orası onun için bilgisayar cenneti, ananesinden yasak yok! Doğal olarak bilgisayarın başından almak benim açımdan bir sorun. Bilgisayar oyunlarında sıkıştığı zaman bu yüzden benimle muhatap olmak istemiyor:

- Teyzeeee!
- Efendim tatlım?
- Biraz gelir misin? Sana ihtiyacım var! (Teyzesi mest tabii... İşi biliyor benim oğlum!)

Ananesinden bilgisayar konusunda, dedesinden abur cubur konusunda sonsuz kredisi var. Dedesi arıyor, “Gelirken torunuma ne alayım?” diye soruyor.

- Anane, süt kinder (süt dilimi) alsın, çubuk kraker alsın, browni alsın, dondurma alsın. Bi de süt alsın!!! (Neyseki arada "süt" gibi işe yarar birşey istiyor! o da birşeydir artık, ne yapalım?!!!)

Var mı?

2011-09-26T15:54:00.003+03:00

Sizde;

Yazdığı kısır tarifine “Sen bunu okuduğunda ben çok uzaklara gitmiş olacağım!” diye başlayan

KARDEŞ

“Sence Banu Alkan neden artık söz yazıp, şarkı yapmıyor?” diye soran,
Aynı gün içinde ikinci kez ava gitme planları yapan

EŞ

Boynunuz tutulduğu için yataktan kalkamayışınızı farklı yorumlayıp, içeride baygınlıklar geçiren

ANNE

Yapılan av planlarına siz itiraz ederken “Bırak çocuğu, gitsin avına yaaa!” diyen,
“Teşekkür ederim” diyemediğinin (tekeşşür) farkında olup, “Benim boğazımda bir şeyler eksik de o yüzden diyemiyorum!” diye açıklama getiren,
Siz dişlerinizi fırçalarken çıkan sesle “popo dansı”* yapan,
“Bu akşam biigiyasar (bilgisayar) oynayayım mı? Ne dersin?” sorularıyla sizi kandırmaya çalışan,
Yumurtasını “tavada” isteyip, “Lütfen yuvarlak tabakta ver, yoksa yemem” buyrukları veren

EVLAT

Var mı?

BENDE VAR...

Haa, bir de: Siz hiç sıvı sabun diye kullanıp kullanıp, bitirdikten sonra onun duş jeli olduğunun farkına vardınız mı?
Fazla yorum yapmiicam kendime. Herhalde aklım bir karış havadaydı!!!

*Popo dansı: Popo sağdan sola giderken, kollar tam tersi istikamette hareket eder. Dansı yapan kişinin aynı anda yüzünde “hem şımarığım, hem çok sevimliyim!” ifadesi bulunmalıdır. Daha ayrıntılı bilgi için Pamuk Prens’le görüşülmelidir.

Pamuk Prens dediğin

2011-09-19T11:30:00.001+03:00

Görünüşe önem verir:

Anne bunu çıkarır mısın boynundan?
Boynum ağrıyor ama bebeğim, çıkaramam.
Anne lütfen çıkar! Hiç yakışmıyor!!!

Önerilere açıktır:

Tatlım, benim kuaföre gitmem gerekiyor, sen de benimle gelmek ister misin?
Tabi ki gelirim annecim, neden olmasın?

Kendini bilir:

Tibetçim, bu akşam düğüne gideceğiz. Sen de gelmek istiyor musun?
Koltuk var mı orada? Rahat oturabilecek miyim?
Bilmiyoruz canım, sandalye de olabilir. Ama uyaralım, gelin ve damat çıkarken ışıkları kapatabilirler, belki havai fişek patlatabilirler, ayrıca yüksek sesle müzik çalacaklar.
Yok yok, ben gelmiim. Biliyorsun öyle şeylerden hiç hoşlanmıyorum!

(Bilmeyenlere not; Tibet aniden ışıkların karartılmasına, fazla yüksek sese ve havai fişek gibi patlayan şeylere tepkilidir, korkar. Sırf bu yüzden henüz sinemaya gidemedik!)

Hızlıdır:

Oğlummmm, yavaş koşsanaaaa! Çarpacaksın bir yere!!!
Anne ışık hızında koşuyorum, nasıl yavaşlayabilirim ki?!

Her şeyden haberi vardır:
1

Bu ne anne?
Bu ayakkabıların altında tekerlekleri var canım. Bunları giyip, kayabiliyorsun.
Yani bunlar Paten, öyle mi?
???!!!!

Baba ne yapıyorsun?
Yapıyorum işte oğlum bir şeyler.
Kuşlara suluk mu yapıyorsun?
?! Nereden anladın?
Anlarım ben!

Şüphecidir:

Tibet kumbaran nerede?
Niye sordun anne, ne yapacaksın kumbaramı?
Her zamanki yerinde değil çünkü, ondan sordum canım.
Olmasa ne olur ki? Yoksa kumbaramı mı alacaksın?
Niye alayım oğlum kumbaranı, merak ettim yerinde görmeyince nerede diye?
Ben yerini değiştirdim anne, merak edecek bişii yok!!!
???!!!!

Mütevazidir:

Anne, bak puan aldımmm!
Aferin oğlum
Kaç puan almışım?
100 puan almışsın.
Of yaaa! Çok akıllıyım çoookk!!!
???!!!

Seviyor-Sevmiyor

2011-09-13T16:05:00.003+03:00

Bir çocuğa sorulmasından en çok hazetmediğim sorulardan biri de “Anneni mi daha çok seviyorsun, yoksa babanı mı?” denmesi.

Ne kadar yönlendirici, ne kadar abes bir soru!

Biz hiç bir zaman Tibet’e böyle bir soru yöneltmedik, yakın çevremiz tarafından yöneltilmesine de izin vermeme kararı aldık ki, zaten öyle bir soru da hiç gelmedi. Çocuğu böyle bir tercihe yönlendirmenin ne gibi bir manası olabilir ki, ego tatmininden başka?!

Ama bazen siz istemeseniz de kaçış olmuyor böyle sorulardan işte. Nitekim Pazar günü saç maceramız sırasında Tibet’e bu soru yöneltildi, 12-13 yaşlarında bir çocuk tarafından. Annesi yanında olduğu için müdahale etmeyi doğru bulmadım, annesinden ziyade çocuk rencide olur düşüncesiyle. Sonuçta o da ne gördüyse onu uyguluyor. Anneyle de tartışmaya girmek istemedim, fazla çığırtkan göründü gözüme.

Tibet “İkisini de çok seviyorum” diye cevap verdi. İçten içe gurur duydum oğlumla (bakın bu da bir ego işte :D). Ama güzel kızımız tatmin olmadı niyeyse! “Kesin birini daha çok seviyorsundur canım, söyle hadi hangisiymiş bakalım?!” diye ısrar etti. Ağzımı açmaya niyetlendim kardeşim “Sakin ol” bakışı attı hemen (tanıyor ablasını zaar). Bizimki daha da gurur duyacağım bir cevap verdi:
“Birini daha çok nasıl seveyim, biri annem, biri babam işte, ikisini de aynı seviyorum!”

Ben arada bir burada “Ya oğlumu iyi yetiştiremezsem” diye panik dolu yazılar mı yazmıştım?

Hiç hatırlamıyorum, hiç! :)))))

Fotoğraf bana ait.

Saçı uzun, aklı...????

2011-09-12T10:19:00.001+03:00

Hafta sonu saçlarımı kestirdim.

Bilen bilir, ben kadın kısmısının uzun saçlı olmasından yanayım. Kısa saçın yakıştığı çok kişi tanırım. Biri de Deniz’dir mesela. Ama bana “Saçımı kestirsem mi?” diye sorarsanız cevabım bellidir: “Kestirme!”

Düşünün ki; böyle biri için kendi saçlarının kısa olması ciddi bir bunalım meselesi. “O zaman niye kestirdin?” diyeceksiniz. Cevabım şudur ki: Başka şansım yoktu!

Artık saçlarıma tarak vuramaz olmuştum. O kadar yıpranmışlardı ki, daha fazla görmezden gelseydim, bir sonraki aşama sıfıra vurdurmaya gidebilirdi... ki bu benim hiç göze alamayacağım bir durum :)

Saçlarımı kestirmeye pamuğumla beraber gittim. Malum onun saçlarını da kestiremiyoruz. Belki beni kestirirken görürse, aşka gelirde kestirir diye.

“Ben saçlarımı böyle seviyorum!” diyor “Niye kestirmiyorsun?” diye soranlara... Bilmiş...

Nitekim; ikna edemedik yine.

Beğendi saçlarımı velet. “Kıza benzedin anne!” dedi bana. Artık ne demekse...
Ben iyiye yormayı tercih ediyorum :)

Akşam onu yıkamak için, saçlar yüzüme gelmesin diye, alnımın iki yanına doğru toka taktım. Gülmekten yerlere yatacaktı neredeyse.
“Niye gülüyorsun?” diye sordum.
“İşyerindeki arkadaşların sana çok gülecekler anne, böyle çok komik oldun!” dedi bana...

Edepsiz!....
:))))))

Nasıl anlatılır?

2011-09-08T09:59:00.000+03:00

Ayşegül yazmış benim de aklıma geldi, bayramda Tibet’le aramızdaki bir diyalog.

Karasu’daki kapı komşumuzun, benim çocukluk arkadaşımın babası vefat etti arife günü. Yan evimizde bayram buruk geçti anlayacağınız.

Hemen yanıbaşımızda yaşanan hareketlilik ve “ölüm” kelimeleri ister istemez Tibet’in de ilgisini çekti. Zaten çizgi filmlerden bildiği bir durumdu ama gerçek hayatta hiç bu kadar yakından yaşamamıştı. Geçen sene kuzenimin vefatını saymazsak... ki o zaman bunu hiç anlayamazdı sanırım.

“Yandaki dede neden öldü anne?” diye başladı sorgu.
Hasta olduğunu söylemek istemedim, hastalıklar gözünü korkutmasın diye.
“Çok yaşlıydı canım.” diye cevap verdim hiç düşünmeden.
“Yani saçları beyazladı diye mi?”
“Hayır bebeğim. İnsanların yaşı büyüdükçe saçları beyazlayabilir ama o artık çok yaşlanmıştı. O kadar yaşlanmıştı ki artık yürüyemiyordu yaşlılıktan.”
“Tekrar canlanmayacak mı yani?”
“Hayır bebeğim.”
“Peki benim dedem yaşlı mı?”
“Hayır canım, dedenin yaşı büyük ama yaşlı değil.”

Bu soruyu sorarken gözlerini dedesine çevirdi endişeli endişeli.
Sonradan dedesini de sorgulamış; “Sen yaşlı mısın? Saçları beyaz olanlar yaşlı mı?” diye sormuş. Babam da onu yaşlı olmadığına ikna etmeye çalışmış.

Verdiğim bu cevabın düşüncesizce olduğunu bilmeme rağmen, belki de bir yandan iyi oldu aslında. Şimdi “ölen”in geri gelmeyeceğini biliyor en azından...

Artık yapmamız gereken onun yanında babama “Seni gidi yaşlı ihtiyar” diye hitap etmemek :)))))

Bayramtesi

2011-09-05T15:36:00.000+03:00

Bu bayram benim için daha tatil gibi geçti.
Bu sefer bayram nedeniyle annem, babam ve teyzem de Karasu’daydı ve bu doğal olarak benim çok işime yaradı. Düşünün ki; eşimle birlikte bir akşam arkadaşlarımızla kaçamak bile yaptık ve orada bir sincapla haşır neşir bile olduk :D

Bahsi geçen sincap :)

Etraf kalabalık olunca Tibet daha bir keyifli oluyor, artık kesinleşti.
Geçen tatilimizde Karasu’da kimsenin olmayışı yüzünden bize kök söktüren bücür, bu sefer gayet uyumlu ve mutluydu. Son 3 gün kala “Artık evimize gidelim.” nidaları attıysa da, “Hadi bu akşam da idare et!” yaklaşımlarına kayıtsız kalmadı çok şükür.

Bayramımız küçük bir tatille başladı. Arkadaşlarımın yaşgününde hediye olarak aldıkları Şile-Ağva Cozz Otel’de bir gecelik bir konaklamamız vardı. Cuma günü önce Şile’ye Cozz Otel’e gittik. Havanın fazla rüzgarlı olmasından sebep, odamızdan dışarı burnumuzu çıkaramadık ne yazık ki. Otel geniş kanatlı sinekleri hesaba katmazsanız güzeldi ama odaya tıkılıp kalınca, hiç değilse bir tv olsaydı dedirtti. Elimizde telefonlar, bol bol oyun oynadık.

Bir de ailece güreş yaptık. Tibet kazandı çok doğal olarak :P Gece uykusuna geçiş bir harika oldu. Tibet’le ben birlikte uyuduk. Yatağımıza balkondaki ışık, yakamoz misali çok hafif vuruyordu. Bu durum Tibet’in çok hoşuna gitti. Uykuya dalıncaya kadar “Bu çok güzel bir gece, bu çok güzel bir gece!” deyip durdu.

Sonrasında rotamız önce Adapazarı ve devamında Karasu oldu.

Denizden ve kumdan bu defa da haz etmekdik ama bu sefer daha fazla gezdik, daha çok hareket ettik, daha çok çocukla haşır neşir olup, daha fazla akrabayla ve arkadaşla bir araya geldik. Üstelik çok GÜL yüzlü bir aileyi de kısa süreliğine misafir ettik.

Hem Tibet, hem ben ve bol bol balık avına çıkan eşim tatilden mutlu döndük. Dönüşte Pamuk Prensim midesini üşüttü sanırım, Pazar günümüzü sürekli kusmayla geçirdik. “Anne benim mideme ne oldu, niye sürekli kusuyorum?” serzenişleri yüzümüzü düşürdü. Sürekli hareket halindeki bücürün, hiç kalkmadan yatması üzdü. “Neyin var?” sorularına verilen “Gücüm tükendi, yeniden yükselmesi için dinlenmem gerekiyor!” cevapları içimizi ısıttı.

Ve nitekim işte bir bayram da böyle geçti...

Herkese iyi haftalar olsun, bayram ertesi sendromunuz çabucak son bulsun ;)

Battaniyem değerli...

2011-08-24T16:20:00.000+03:00

Pamuğumun battaniye aşkından bahsediyorum ara ara, bilirsiniz belki...

Bu battaniye aşkı öyle bir şey ki, anlatılmaz yaşanır. Misal bizim oğlan battaniyesiyle konuşur. Onu bir yerde bırakmak zorunda kaldığı zaman, kendisinden özür diler, neden bırakması gerektiğini anlatır. Sarılır, öper, koklar.

Beyefendinin battaniyesi, en kısa programda yıkanır çünkü bücür ondan ayrı uzun zaman geçiremez. Ayrıca belki de canı yanıyor olabilir battaniyenin canım, fazla dönmesine gerek yok orada di mi ama?!

Babasıyla hemen hemen her akşam aralarında şuna yakın diyaloglar geçer:

M: Tibet, bu akşam battaniyenle yatabilir miyim?
T: Bugün olmaz baba, Pazar günü yatabilirsin ama...
M: Geçen hafta da öyle demiştin ama Pazar günü geldiğinde Cumartesi yatarsın dedin.
T: Ama o gün battaniye seninle yatmak istemediii.
M: Bence sen beni oyalıyorsun Tibet.
T: Tamam babaaa, Pazar günü veririm dedim işte!

Ya da şöyle sonlanabiliyor en kısa ve netinden:

T: Veremem baba, battaniye bensiz uyuyamıyor!

Geçenlerde Deniz sayesinde bir şarkıyla tanıştım. Nakaratında battaniyesinden bahseden... Kumbağ dönüşü arabada çalmaya başladı. Ben de kendisine “Bak bu abiler de senin gibi battaniyesini çok seviyorlarmış, onun için şarkı yazmışlar.” dedim. İlgisini çekti, dinledi ve çok sevdi.

O kadar sevdi ki, her akşam şarkıyı söyletir oldu. Baktım olacak gibi değil cdye kopyaladım evde dinlemesi için ama o ne yaptı? Ben her aradığımda “Anne bak ne güzel şarkı” diyerek bir de telefonda dinletmeye başladı.

Neyseki şarkıyı ben de sevdim, yoksa halim niceydi :D

Bi koşu Kumbağ!

2011-08-22T10:42:00.000+03:00

Cumartesi günü ani bir kararla eşimin bir yakınlarının daveti üzerine Kumbağ’a gittik. Tibet başta pek memnun olmayacak gibi sinyaller verse de, yaşıtı sayılabilecek bir bücürün varlığının farkına varınca pek mutlu oldu.

Dostlar, benim çekingen sandığım oğlum arsızın biri olmuş, Kumbağ’da bunu anladım. Davetli olduğumuz yer bir pansiyonmuş meğer. Bize de bir oda verdiler sağolsunlar. Yanlarda da kalan müşteriler var haliyle. Allah’ım oğlum sorgusuz sualsiz herkesin odasına daldı! Birinin bisküvisine göz dikti daldı, diğerinde kendine kardeş buldu daldı. Yanımızdaki odada kalanların Tibet’ten tahminimce 2 yaş büyük oğulları vardı. Bücür onu kendisine kardeş kabul etti. Ailesiyle gezmeye giderlerken “Kardeşimi kaçırıyorlarrrr!” diye bağrındı :))))

Herkese bir ton sorular, sualler. Bizim gibi misafir olan bir hanım Tibet’i yemek yemeye ikna etmeye çalışırken, kendi oğlundan örnekler verdi, bizimki “Oğlunu dövüyor muydun yemek yemediği zaman?” diye sordu. İnanamadım!

Sen nereden vardın bu kanıya be oğlum?! Ayrıca masadakiler kesin bizim Tibet’i dövdüğümüzü falan sanmışlardır. Ne de olsa çocuktan al haberi demişler. Zaten pansiyondan ayrılırken kadıncağız bana bir ton nasihatte bulundu. “İki yıl daha sabır göster, sakın çocuğu dövme!” falan dedi. :(

Böyle zor durumda bırakmaları dışında sakin ve güzel bir hafta sonu oldu.

Hafta sonumuzun en ilginç hikayesi bizim gibi misafir olan diğer hanımdan.

Bahsettiğim yandaki ufaklıkla Tibet oynuyorlardı bahçede. Bizler de oturuyoruz, bu diğer misafir hanımda bizimle beraber. Tibet’in “kardeşine” kaç yaşında olduğunu sordu. Çocuk bir duraksadı “Bir yaşındayım” dedi. “Aaa, olur mu öyle şey! Bak Tibet bile 4 yaşında, sen ondan kesin büyüksündür” dedi. Ufaklık “Hatırlamıyorum, anneme bir sorayım” dedi. Sonra Tibet’le oynamaya devam ettiler. Hanfendi de ufaklığın “Vasat zekalı” olduğuna karar verdi. Efendim “Vasat zekalı; yaşıtlarına göre daha geri zekaya sahip olmak” demek oluyormuş. “Acaba ailesi nasıl insanlardır, söylemek lazım, bir pedagoga götürsünler.” dedi. Ben de çocuğun çekingen olabileceğini, birisi sorduğu zaman büyük ihtimalle heyecandan unutuyor olabileceğini, hiç te öyle “vasat zekalı” göründüğünü düşünmediğimi söyledim ki gerçektende böyle düşünüyordum.

Ama hanfendi ne yaptı? Yemedi içmedi, gitti çocuğun annesine düşüncelerini söyledi! Sanki ben yapmışım gibi utandım. Kadıncağızın “Vasat zekalı mı? O da ne demek?!” diye soruşu aklımdan çıkmıyor. Kadın çok makul ve çok sakin bir şekilde oğlunun çekingen olduğundan, insanlarla iletişim kurduğunda heyecanlandığından bahsetti. Bizim hanfendi de ikna olmuş gibi davrandı ve gitti. Ben de ufaklığın annesine “Neden böyle bir kanıya vardı inanın bilmiyorum. Ondan başka öyle düşünen yok, emin olabilirsiniz” dedim. Niye yaptıysam, kendimce destek olmak istedim herhalde.

Allah böyle çok bilmişlerden korusun çocuklarımızı ne diyeyim!...

Bu arada Dolunay bizi en çok eğlendiren blog seçmiş.
Kocaman öpücükler, en büyüğünden teşekkürlerrrr :))))))

Şimdilik...

2011-08-16T13:36:00.000+03:00

Son günlerde pek bir asabiyiz.

Önce bir şeyi yapmamak için, sonra benim ya da babasının kızdığını anlayınca bu sefer de yapmak için inatlaşıyor ve yetmiyor ağlıyoruz. Çoğul konuşuyorum çünkü bu durum etki-tepki misali karşılıklı.

Önce anlatmaya, izah etmeye, ikna etmeye çalışıyorum sakin sakin.
Ben sesimin tonunu olabildiğince yumuşatmaya çalıştıkça, onun sesi zıvanadan çıkmaya başlıyor. Onun sesinin tonu çığlığa dönüştükçe, benim sakinliğimin ipleri kopuyor.
“Yapmazsan yapma! Sen kazandın, ben artık sana yap demeyeceğim!” diyen, pes etmiş ama kızmış, küsmüş cümlem, onda bu sefer yapmak için ağlamaya, inatlaşmaya dönüşüyor.

Yoruluyorum...
Sürekli anlatmaktan, anlattıklarımı dinlemeyip burnunun dikine gitmesinden, zinciri kopmuş ağlamalardan...
Bir de dile yapışan “Sıkıldım”lardan ama en çokta o sıkıldımlara çare bulamamaktan.

Bu atışmaların ardından gelen “İsteyerek yapmadım, seni bir daha üzmeyeceğim”ler ısıtsa da içimi, beyne yerleşen yorgunluk hissini eritemiyor.
Şimdilik...

Yine de dün gecemin neşesi, bugünümün aydınlığı olan şu fotoğraflara bakıpta, yorgunluğumu hatırlamam mümkün mü?
Şimdilik... :)

İyi ki varsın...

2011-08-14T09:58:00.000+03:00

Birine DOST demek kolay değil.

Hele ki bir DOST bulmak hiç kolay değil.

Çok şanslıyım...

İyi ki doğdun.

Daha nice yıllarımız birlikte olsun.

Meleklerin heeeppp yanında olsun, melek kadın...

Seni çooookkk seviyorum...

Bravo yahu!

2011-08-10T18:49:00.001+03:00

Geçen aydı sanırım Hotpoint-Ariston'un iletişim ajansı "We are social" Orkide Hanım’dan bir mail geldi. Başta spam zannettiğim maili nasılsa açıp okumaya karar verdim ki, spam olduğunu düşündüklerimi okumadan atarım. İyi ki atmamışım. Orkide Hanım mailinde Tibet’i anlatma tarzımı dikkate değer bulduklarından bahsetmiş ve Hotpoint-Ariston'un fotoğraf yarışmasına katılıp katılmayacağımı sormuş.

Ben böyle yarışmalara güvenmem açıkçası. Çevresi geniş olan içindir böyle yarışmalar. Bende de öyle bir çevrenin olduğuna inanmıyorum. Kendisine bu düşüncemi dile getirdim ama bu yarışmanın uluslararası olması sebebiyle şansımın diğer yarışmalardan daha yüksek olacağına ikna etti beni. Nitekim katıldım :) Katıldıktan sonra hediye göndermek için adresim istendi. Açıkçası gelecek olan paketten fotoğraf çerçevesi çıkar diye bekliyordum ama Tibet ve Yaz (blogta aşkından sürekli bahsetmem dolayısıyla) için araba ve prenses temalı, pipetli çok güzel bardaklarla birlikte Steve McCurry'nin çektiği fotoğrafın orjinal bir baskısı çıktı. Doğrusu sunum o kadar harikaydı ki; çalıştığım ajansta kutuyu topluca açtık diyebilirim :)

Dilerseniz bu yarışmaya sizler de katılabilirsiniz.

"Aile" temalı fotoğraf yarışmasının detayları şöyle:

Family Portraits yarışması Avrupada'ki ailelerin günlük hayatlarından, unutulmaz anların ölümsüzleştirildiği kareleri arıyor. Yarışmaya katılmak için:

10 Ekim 2011 tarihine kadar ailenizle birlikte çekilmiş bir veya birden fazla fotoğrafınızı http://family.hotpoint.eu/ adresine yükleyeceksiniz (bağlantıda sorun yaşarsanız Hotpoint Ariston'un sitesinden adrese ulaşabilirsiniz.) Yüklenen tüm fotoğraflar tüm Türkiye genelinde aynı adresteki siteye giriş yapan kullanıcılar tarafından oylanacak ve en çok oyu alan ilk 100 fotoğraf finale kalmış olacak.

Gelen mektuptan yanlış anlamadıysam, finale kalan 100 fotoğraf, ben ve diğer 4 fotoğraf blogcusu arkadaşım tarafından değerlendirilecek ve aralarından 10 fotoğraf seçilecek. Son olarak Steve McCurry bizler tarafından seçilen bu 10 fotoğrafı değerlendirip kazanan fotoğrafı belirleyecek.

Hotpoint-Ariston'a ama bilhassa İletişim ajansı "We are social”a çok ama çok teşekkür ediyorum ve onları tebrik ediyorum, hemi de başka bir ajans çalışanı olarak :)))

Bizim fotoğraflarımız için buraya tık tık...

Ayrı tutmak

2011-08-09T09:57:00.000+03:00

Çocukların beyinlerinden neler geçiyor bilemiyorsunuz. Kimi kişileri çok kolay kabulleniyor, kimilerini bir türlü kabullenemiyorlar.

Kabullenemediklerine karşı da ne yazık ki fazla acımasız oluyorlar. Acımasız oldukları kişi bir büyükse onları tolere edebiliyor ama bir çocuksa bu davranışları anlamlandıramıyor.

Eski iş arkadaşlarımla hala görüşüyorum. Elimizden geldiğince, 1-2 ayda bir kere bir araya gelmeye çalışıyoruz. Onlardan ikisinin de Tibet’le yaşıt çocukları var. Buluşmalarımızda bunun da etkisi büyük, çocuklar kaynaşsın istiyoruz. Ama nedendir bilinmez, Tibet diğer bücürler tarafından, en başından beri pek kabul görmedi. Sürekli ayrı tutuluyor, oynamak istenmiyor ve oğlum hep uzaktan izleyen oluyor. Dediğim gibi onları bu yüzden suçlayamam, sonuçta kafalarında neler döndürüyorlar bilemiyorum, neticede çocuklar işte. Ama oğlum için üzülmemek elimden gelmiyor. Üstelik onlar istemedikçe benimki daha çok onlara yakınlaşmak istiyor, büyük ihtimalle niyeti bu inadı kırmak.

Ne yazık ki onun bu ısrarı daha fazla gerginliğe yol açıyor. Son buluşmamızda da aynı şeyler tekrar edince, bir dahaki her buluşmaya artık Tibet’i götürmeme kararı aldım. Onun her seferinde üzülmesindense böylesi daha hayırlı.

Neyseki çocuklar çabuk unutuyorlar. Yolda gelirken evde onu bekleyen sürprizin heyecanı çoktan sarmıştı bile kendisini. Sürprizini o kadar çok sevdiki, iki gün boyunca neredeyse başından kalkmadı. Sürekli “inşaat” yapmak istedi. Yine sürpriz olan arabalı tabağından yemeğini yiyip, kupasını araba gibi kullandı.

Yine sonraya sürpriz niyetine bırakılan helikopterini evin dört bir yanında uçur(t)du. Üstüne Pazar akşamı babasıyla o kadar güzel oynadılar ve bizi de o kadar eğlendirdiler ki... Uzun zamandır gözlerimden yaş gelene kadar güldüğüm olmamıştı.

Canım oğlum, Allah hep güldürsün yüzünü...

Tilki döndü dolaştı

2011-08-01T14:31:00.004+03:00

Bir tatil daha bitti.

Bu sene zor başlayan, neyseki başladığı gibi bitmeyen, bende bıraktığı hissi tanımlamakta zorladığım bir tatil bitti işte.

Huzurluyum ama sanki hiç tatile çıkmamış gibiyim bir yandan da. Sanki Cuma eve dönmüştüm de, hafta sonu bir kaçamak yapmış yine işe gelmiş gibiyim. Büyük ihtimalle hafta sonu tatilin finalini güzel yaptığımdan bu hissim.

Rotamız her zamanki gibiydi yine. Karasu’ya gittik. İlk defa çekirdek aile olarak Karasu’da olmak Tibet’e zor geldi. Sürekli “Ben sıkıldım, eve dönelim, kimse yok burada” deyip durdu.

Kendisinden denize girmesi adına çok beklentim yoktu ama kuma bile basmak istemeyeceğini hiç hesaba katmamıştım(k). Beyefendi “Ayağıma kum kaçtı anneee, temizleeee!” nidalarıyla, sürekli kucakta olmak istedi. “Deniz bugün dalgalı girmem!” ya da “Deniz bugün kirli, girmem!” cümleleri denize inebildiğimiz iki gün boyunca kulaklarımın yakın arkadaşı oldular.

Kalan günler bir nevi ev hapsi gibiydi. Neyseki büyük ve küçük halamlarda geçirdiği vakitten hoşlandı da, ev dışına çıkabildik az da olsa. Bir gün de kuzenim geldi, onunla vakit geçirdi güzelce.

Eve dönmeden bir gece öncesi Kocaannesi ve ahalisiyle hasret giderdi. Onlara doyamadıysa da evdeki yatağını merak etmekten de geri durmadı. Eğer uzun süre yatmazsa yatağını götüreceklerine kanaat getirdi, bir an önce eve dönmek istedi.

Bizim çekirdek ailemizin gerçek anlamda tatili ise Cumartesi günü bu güzel ailenin yanında oldu. Sofrasıyla, mangalıyla, güler yüzü, sohbetiyle harika bir gündü. Hem birbirimizle hasret giderdik, hem de çocuklarla çok eğlendik. Bu güzel günün en büyük kârı Tibet’in ilk defa suya girmesi oldu. Kendisini havuza girmesi için zor ikna ettik. Sonunda havuza sokmayı başardık ama bu seferde çıkması için ikna etmemiz gerekti :) Gözüne kaçan havuz suyu yüzünden, gözünü bir süre açmakta zorlanınca çıkmak zorunda kaldı ama havuzu anlata anlata bitiremedi. “Yine havuza gideriz di mi?” diye sorup duruyor hala.

Ne olursa olsun, tatil özellikle Tibet’le beraber olmak adına keyifliydi benim için. Onun bizimle olmaktan duyduğu mutluluğu görmek adına keyifliydi. Ve... Arkadaşlarıma özlemimi saymazsak işten uzak kalmak adına keyifliydi :)

Nitekim... Tatil güzel şey arkadaş! :))))

4 yaş manifestosu

2011-07-19T10:38:00.002+03:00

Seninle bir araya gelişimiz biraz zorlu oldu.

Bu zorluğun etkisinden belkide, ilişkimiz de zorlu geçiyor. Aramızdaki aşkın büyüklüğü aşikar olsa da ilişkimizden yola çıkarak sana naçizane birkaç tavsiyem olacak.

Çok kıskanç olmanı tavsiye etmem. Hele ki sevdiğini akrabalarından bile kıskanan bir sevgiliyi kimse istemez, aksine onlarla aranı ne kadar iyi tutarsan sevgilininin sana olan aşkı o kadar kalıcı olur, benden söylemesi.

Eski aşklardan konu açma. Ne ona sor, ne kendin bahset. Geçmiş adı üstünde geçmiştir. Enerjinizi bitmişe harcayıp, birbirinizi yıpratmayın.

Onun ihtiyaçlarına, isteklerine, anlatmaya çalıştıklarına karşı duyarlı ol. Kadınlar anlaşılmak ister. Biz sizler gibi konuya direk giriş yapmayı sevmeyiz. Sözcüklerimizin içinde çözülmesi gereken şifreler vardır. Bunun ne kadar erken farkına varırsan, bir kadını anlamak konusunda o kadar başarılı olursun.

Bir kadın hakkında bilmen gereken en önemli şeylerden biri alışveriş tutkusudur. Onunla alışveriş yapmayı başarırsan, tüm kadınların gözde sevgili adayı olursun, haberin olsun ;)

Bir kadın korunmayı, kollanmayı sever ama bunu abartırsan bir bakarsın elinden uçmuşşş, gitmiişşş! Her şey dozunda güzeldir, bunu sakın unutma.

Lütfen sevdiğinin gözlerinin içine bakarak konuş. Onunla konuşurken gözün başka yerlerde olursa, bir bakarsın o da başka yerlere gitmiş. Farkına bile varmazsın, öyle kalakalırsın.

Sakın değiştirmeye kalkacağın biriyle birlikte olma. Değişmesini isteyeceğin biri zaten seveceğin biri olamaz ki! Karşındakinin sana uyum sağlamasını istemeye başladıysan, hemen uzaklaş ondan. Hem kendin, hem onun için emin ol böylesi daha hayırlı. Unutma ki; olduğu gibi kabul edeceğin biriyle mutluluğu bulabilirsin.

Diyelim ki evlenmeye (ya da biriyle birlikte olmaya) karar verdin ve bu kararından emin olmak istiyorsun. Allah’tan bir işaret iste, mutlaka gelecektir. Ama işaretlere açık ol ki, kaçırmayasın...

Bir ilişkinin yürümesinin en önemli koşullarından biri, inadını gereksiz yere sürdürmemek ve özellikle karşı taraf haklıysa özür dilemeyi bilmektir. Karşındaki insanın sana olan sevgisine güvenip, gereksiz inatlaşmak ve kendini haklı çıkarmaya çalışmak bir ilişkinin yıpranmasında en büyük etkenlerdendir.

Lütfen sevdiğin insanı incitme gereksiz yere...

Büyük ihtimalle büyüdüğün zaman kendi kendine annem 4.yaşgünümde bana niye bunları niye yazmış diyeceksin. Bu manifestonun yazılmasının en önemli sebebi şudur ki oğlum; 4. yaşına kadar ki en belirgin özelliklerinden biri bu inat halin de o yüzden :)

Canım oğlum, SüperCan’ım, BenTen’im...

Dilerim ki bu gülen gözlerindeki ışık hep devam etsin. Karşına çıkacak sorunlar seni korkutmasın, sakin ve çözümcü ol. Anını yaşa hep. Geçmiş ve gelecek seni yıldırmasın. Sevgi dolu ol, sevgi saç etrafına. İnsanlar sana bakınca huzur bulsun, senin yanında olmaktan keyif alsın. Sağlıklı, bereketli bir ömrün olsun, hem maddi hem manevi.

Aşk hep seninle olsun oğlum... Seven ve sevilen ol...

Sana sevgimi ifade edecek bir cümle yok...
Ne yazsam, ne desem eksik kalır.

İyi ki varsın oğlum... İyi ki doğdun...

Tavsiye

2011-07-14T17:47:00.000+03:00

Bugün bu videoyu mutlaka izleyin. Yaz'ın ne kadar başarılı bir şarkıcı, oğlumun istediğine ulaşmak uğruna ne kadar iyi gözlemci ve ne kadar tereyağından kıl çekebilir kişilik olduğunu görmek için...

Ve bugün bu bloğa muhakkak uğrayın... Arkadaşımın ne kadar güzel yazılar yazdığını görmek, blog aleminin aslında ne kadar sıcak bir ortam olduğunu ona göstermek için...

Çok yakında...

2011-07-12T11:11:00.000+03:00

Haftaya bugün, bu sayfalarda...

Sizlerle...

Nice 3lere...

2011-07-11T12:28:00.001+03:00

Güzel kızım.

Oğlumun büyük aşkı.

Yüzün hep gülsün.

Hep ışık saç etrafına,

Sana bakan nur dolsun.

Şansın, bereketin bol olsun.
İsmin gibi olsun ömrün...

İyi ki varsın...

Daha nice 3lerin olsun...

Uyku replikleri

2011-07-07T11:09:00.000+03:00

Her uyku öncesi yaşanan repliklerden biri

Tatlım sen sütünü iç, ben banyoya gidiyorum.
Ama anneee, ben sensiz uyuyamam kii!
Tatlım, azıcık işim var, hemen geleceğim.
Ama anneee, bana sarılman lazımmmm!
Peki, pekiii...

Anne çocuğunun yanına yatar, ona sarılır ve bücür mışıl mışıl uyur...

Her uyku öncesi yaşanan repliklerden öteki

Anne, karnım çok ağrıyor, hemen hastanaye gitmemiz lazım!
Niye bebeğim, neden ağrıyor?
Bilmiyorum ki anne, babama söyle gidelim hastaneye.
Ama oğlum, sen kendi doktorun olmadımı ağlıyorsun, bu saatte de senin doktorun yok orada.
Çağırırsın anne, gelmez mi?
Bu saatte gelemez ki tatlım. Ne yapsakta karnının ağrısını geçirsek acaba? Ovayım mı?
Yok anne, bence sen ekmek arasına peynir zeytin getir, kesin geçer!
!!!!

Yaz’ın biberonu bırakmasını fırsat bilip, bücürle bu konuda çalışmalara başlanmıştır.

Gece yatarken bardakla süt verilmiş, sıra geceye gelmiştir.

Anneeeee, süt yappp!
Tamam ama bardakla.
Hayır yaaa, biberonla verrr!
Ama konuştuk bunu seninle Tibet. Artık biberonla içmeyeceğine söz verdin. Zaten ben attım biberonu.
Anneee, bak çok kızıcam amaaaaa!
Pıhmmttt (bıyık altından gülme efekti)

Ben bir alışveriş manyağıyım!

2011-07-04T17:47:00.002+03:00

Annecim bunu almak ister misin?
Yok tatlım, almayalım onu.
Ama annecim, sana çok yakışır!

………………………………

Hiii! Anne baaak! Senin kadar güzelll, takmak ister misinnn?

Diyerek peşinizde dolanan bir bücürünüz varsa,

muhtemeldirki, alışveriş manyağı olur çıkarsınız.

Benden söylemesi!

Görsel: http://iheartjewellery.tumblr.com/post/2870998786

Piknik

2011-06-28T16:14:00.000+03:00

Blog, kreş, arkadaş vesilesi çerçevesiyle biraraya gelmiş 4 farklı insan ve onların çocukları ve hatta eşleri güzel bir uyum yakalamayı başarmışsa, istersiniz ki bu dostluk daim olsun.

Cumartesi günü ben çok keyifliydim, Tibet çok keyifliydi ve eşim de öyle…

Gecikmeli kutlanan Nadir Serhan’ın yaşgününü, kendi yaşgünüymüş gibi sahiplenecek kadar rahattı Tibet. Nadir Serhan bu duruma fazlasıyla anlayış gösterdi sağolsun :)

Günlerdir sayıkladığı Yaz’a doydu, babasıyla arayı sıkı tuttu.

Gitmeye yakın utangaçlığından sıyrılan Yağmur ve Baran’la istop öğrendi.

Eve dönmek istemedi.

Ben dayının meşhur ıslak kekinden tadamadıysam da, arkadaşlarımla olmanın verdiği mutluluğun tadı hala damağımda.

Iyi ki bir araya gelmişiz…

Unutulmadan...

2011-06-23T10:11:00.000+03:00

Bu aralar elim pek gitmiyor yazmaya.

Yorgun uyanıyorum her sabah. Geceleri bacaklarımın ağrısından uykuya geçmem zaman alıyor. Üstüne Tibet gece 1-2 kere uyandı mı, sabah kendime gelmem neredeyse saatler alıyor...

Bahar yorgunluğu mu, yaz yorgunluğu mu bilemiyorum ama böyle devam ederse doktor yolları kesin bana...

Unutmadan iki diyaloğu girmeliyim buraya, hafızamdan silinmeden kayıtlara alınmalı hemen...

Akşam komşudayız:

V: Tibettt, manitan var mı bakiim senin?

A: Manitadan anlamaz o V...

V: Tibetcim, kız arkadaşın var mı, sevgilin?

T: Yook (utangaç utangaç yere bakıyor bu arada) ama çok özel bir arkadaşım var benim; Yazzzz!

İç ses: Canım oğlum benim, sevdiğini dillere sakız etmiyor bak, aferimmm :)

******************************

T: Anne, sen Mustafa'ya aşık oldun, Mustafa'da sana aşık oldu, sonra evlendiniz di mi?

A: Evet oğlum.

T: Ben de büyüyünce Yaz'la evlenicem.

İç ses: Ondan artık şüphemiz yok zaten bebeğim. Umalım ki, büyüyünce de böyle düşün...

******************************

Hafta sonu amcadayız, yengemiz Tibet seviyor diye kısır yapmış. Beyefendi bilgisayarın başından kalkmayı başarıp, mutfağa yengenin yanına gidiyor:

Şimdi kısırımı alabilir miyim lütfen?!!!

******************************

Akşamlardan birinde, artık yatma vakti gelmiştir.

A: Hadi oğlum, herkese iyi geceler de, yatalım artık.

T: İyi geceleerrrr.

B: Gel de gitmeden bir öpeyim seni.

T: Dur o zaman Süpercan’dan Tibet’e dönüşeyim!

Bir Cumartesi ki... bu kadar olur...

2011-06-20T11:13:00.000+03:00

Cumartesi günümüz bol programlı bir gündü.

Bücür özledi diye gündüz amcalara gidilecek, akşama ananeye bırakılacak, oradan Burcu ve Can’la buluşulacak, oradan eşim beni Tibet’in yanına ananeye bırakacak ve kendisi avcı grubuyla buluşmaya Sarıyer’e devam edecekti.

Planlar uygulamaya koyuldu. Amcalara gidildi, bücür orada bilgisayara ve oyuna doydu. Oradan ananeye geçildi, biraz oturuldu, sonra anne baba kalktı ve arkadaşlarıyla buluşmaya Taksim’e gitti.

Gece güzel başladı. Zaten Burcu’yla gecenin kötü geçmesi mümkün olamazdı. Tanıyan bilir :) Burcu’nun eşine de söyledim “Sen bu kadınla yaşlanmazsın!” diye. Burcu o kadar enerji dolu ki, yakınındakilere bulaştırmaması mümkün değil :)

Gece güzel güzel devam ederken, bir telefonla suratımız allak bullak oldu. Bücür düşmüş, kafasını vurmuş dolabın köşesine. Kardeşim önce haber vermeyeyim demiş ama bizimki ısrarla uyumak isteyince panik olmuş “Ne olur ne olmaz gelin.” dedi. Apar topar kalktık. Telefonda konuştuk Tibet’le biraz içimiz rahatladı ama yine de kalbimizin çarpıntısını durdurabilene aşkolsun. Vardık eve, hiç çıkmadan yukarı, kaptığımız gibi Tibet’i doğru hastaneye gittik.

Bücürün keyfi yerinde, bir şeyi yok görünürde ama içimiz rahat etsin istedik. Zaten doktorda “Bir şeyi yok, rahat olun.” dedi.

Sizlerin de aklında bulunsun; böyle durumlarda önemli olan ilk iki saat (bunu biliyorduk neyseki). Önce gözlem yapıyorsunuz, bir sorun olduğunu gösteren en belirgin durum fışkırtır gibi kusmasıymış. Onun haricinde hareketlerinde bir anormallik var mı, kurduğu cümleler mantıklı mı, düzgün yürüyor mu bunlara dikkat ediyorsunuz. İki saati atlattıktan sonra, 8 saat daha gözlem yapıyorsunuz. Bizim olay akşam saatlerinde vukuu bulduğu için biz 2-3 saatte bir uyandırdık. Konuşturmaya çalıştık. Mantıksız bir durum var mı gözlemledik.

Onların canı bir acıyor belki ama bizimki kaç katı acıyor bilemiyorum. Öldüm öldüm dirildim onu iyi görene kadar. Bir süre o kalp çarpıntımı durduramadım iyi olduğundan emin olduktan sonra bile.

Çok şükür gayet iyi. Hala gelecek planlarında Yaz’la evlenmek yatıyor, içimiz çok rahat o yüzden :)

Allah hepsine sağlık, sıhhat versin...

Not: Meğer aynı akşam Rüzgar’da düşmüş merdivenlerden, annesi telaşlandırmamak için haber vermemiş Burcu’ya... Tekrar geçmiş olsun Burcucum, nazar çıktı evlatlarımızdan diyelim...

İkinci not: Can yaşgünün kutlu olsun, yarım kaldı kutlama ama borcumuz olsun :)

Üçüncü not: Burcu, dövmen süper olmuş şekerim ;)

Son not: Küçücüğüm, miniciğim, boncuk gözlüm... Kutlu, mutlu olsun yaşgünün, hep gülsün yüzün... İyi ki doğdun, nice sağlıklı, güzel yılların olsun inşallah...

Ahhh ahhh!!!

2011-06-15T15:50:00.004+03:00

Anne Sözü'nde Babalar günü yarışması var. Yine cümle tamamlıyoruz.

Anne Sözü'nden aynen aktarıyorum:

Hani hep dertleşiriz ya,

"keşke, küçüğümün babası biraz daha bilmem ne olsa..."

"keşke, babası biraz daha şöyle davransa..."

"keşke, babası benim için bıdı bıdı yapsa."

gibi.

Babalar gününden önce onlara ne mesaj vermek isterdiniz.

Cuma gününe kadar hadi dökün içinizi, tamamlayın cümlemizi.

deniz_koker@yahoo.com'a yollayın.

"Keşke, babası.............."

Benim cümlem mi?

Keşke babası, uykusuz gecelerimin ortağı olsa!

Hadi bakalım, sıra sizde ;)

Süper Can ve maceraları

2011-06-13T14:49:00.002+03:00

Artık ismini soran herkese “Süper Can” diye cevap verdiğinden dolayı, Prensimize bir süre bu isimle hitap edilecektir. Bilginize sunulur.

Trafikte yol alınmaktadır. Malum İstanbul trafiğinde önünüze neler çıkacağı bilinmez. Haklı bir sebeple kızan babanın ağzından dökülenleri kulağı duymaz:

"Önüne baksana hayvanoğlu hayvan!!!"

Anne anında irkilir ama iş işten geçmiştir. Süper Can’dan şu sözler dökülür:

"Baba, hayvanlar bahçede olur, yolda olmaz ki!"

Son günlerde Süper Can kızdığı zaman genel olarak şu cümleleri kurmaktadır:

"Anne işe git sen, bir daha da gelme. Söyle babama o da gelmesin. Babanemle ananem de gelmesin. Ben kendi başıma yaşarım burda!"

Belli ki özledi arkadaşlarını. Son günlerde Yaz ve Yağmur diye sayıklar oldu...

“Hani Yağmur’lara gitmiştik ya anne? Hani dans etmiştik, şarkılar söylemiştik Yaz’la. Hani Yağmur’un oyuncaklarıyla oynamıştık. Ne güzeldi di miii?”

Babasıyla yaptığı erkek erkeğe konuşma neticesinde, benimle değil Yaz’la evlenmeye karar verdi büyüyünce. Beraber gidip bowling oynayacaklarmış. Yaz’la ikisi büyük topları alıp, atacaklarmış. Zaten Yaz’da annesiyle gidip oynuyormuş bowling, çok iyi oyuncuymuş.

Çekingen sandığım oğlumun hiçte öyle olmadığını gözlemliyorum son günlerde. Girdiği her ortamda gözüne birini kestirip, onunla muhabbet kuruyor.

Cumartesi günü kuaföre gittik beraber. Genç bir kızdan sakız istedi, bir diğerinden kendi açıp karıştıramadığı yerleri açtırıp, karıştırttı, kuaföre ültimatomlar verdi:

“Annemin saçını kurutmaaa!” ya da

“Niye bu televizyonun sesini bu kadar açtınız, başka bir şey duyamaz oldummm!”

Bakkala gidip tekrar dönen bir kıza söylediği en can alıcı noktaydı, üzülsem mi gülsem mi bilemedim:

“Niye sen bir gelip bir gidiyorsun? Ya gel ya da git!”

Yine klasiklerimizden biri olan Çilek Mağazası’na girildi. Doğruca satış temsilcisine gidildi ve “Arabalı yatak ucuzladı mı acaba? Ucuzladıysa alıcaz da!” denildi. Yatağın ışıklarının yakılması istendi, anahtar satış temsilcisinden resmen gasp edildi ve “Lütfen arabanın ışıkları açık kalsın artık, kapatıp durmayın!” diye ültimatom verildi.

Yaz gelmesinden kaynaklı mıdır nedir bilinmez, geceleri çok uyanmaya başladı. Zaten bir kere uyanıp süt isterdi, şimdi her seferinde ister oldu. Anne de “Yeter ama, uykusuzluğun dibine vurdum artık!” diye posta koydu. “Yatmadan önce zaten içiyorsun, sabahları da kalkmadan önce içiyorsun, geceleri artık sadece bir kere süt içebilirsin. Artık kocaman adam oldun, hatta geceleri hiç süt içmemelisin!”

Her uyanışında deneme atışı yapan Süper Can annesinin kararlılığı karşısında daha fazla dayanamayıp, durumu kabullendi. Sabahın ilk ışıklarıyla anne odaya davet edilip, kendisine soruldu:

"Şimdi ne yapma zamanı anne?"

"Ne yapma zamanıymış beyefendi?"

"Artık süt yapma zamanı, süüütt! Hadi bana süt getirrr!"

Karikatürler karikatur.me sayfasından alınmıştır.

Prenses

2011-06-09T11:44:00.000+03:00

Bu aralar ben prensesim o prens...

Beni beğendiğini artık böyle dile getiriyor:

“Annecim aynı prenses gibi olmuşsun, çok güzelsin.” ya da

“Anne sen prenses mi oldun, ne güzel olmuşsun.”

Büyüyünce o prens olacakmış, ben prenses ve biz evlenecekmişiz.

“Ben senin annenim, benimle evlenemezsin. İlla bir şey olmam gerekiyorsa ben kraliçe olurum, sen de bir prenses bulur evlenirsin.” diyorum.

(bunları söylerken maksadım kendimi kraliçe yapmak aslında aramızda kalsın...)

Olmazmış, evlenemezsek bile ben prenses olabilirmişim, kraliçe olamazmışım.

Yeter ki sen beni hep prenses olarak gör bebeğim, bence mahsuru yok.

Süper Can neden kahvaltı etmez?

2011-06-06T11:20:00.003+03:00

1. Hafta sonu klasik bowling oynamaya gidilir. Annenin bowlingten önce mağazanın birinde işi vardır. Anne giyinme odasında meşgulken, bücürü de satış elemanını oyalamakla meşguldür.

MT: Ne tatlısın, adın ne senin?

TBT: Tibet ama ben arada bir Süper Can da olabiliyorum.

MT: ??? Nasıl? ismin ne yani senin şimdi?

TBT: Tibet dedim ya! Ama istediğim zaman Süper Can'a dönüşebiliyorum! (sesi çok gururlu çıkmaktadır bu esnada)

MT: hımmm.... (anlamıyorlar oğlumu, anlamıyorlarrrr!)

2. Kahvaltısını etmediği için babanesi annesine bücürü şikayet etmiştir.

ANA: Oğlum neden kahvaltını etmiyorsun?

TBT: Karnımdakileri dinlendiriyorum anne.

ANA: Ama bir şey yememişsin, önce yemen lazım ki, midendekiler dinlensin.

TBT: Var anne karnımda bişii.

ANA: Ne var?

TBT: Bir tane zeytin var.

ANA: Bir tane zeytin niye yalnız dinlensin oğlum yanına peynir, yumurta gönder bari de arkadaşlarıyla dinlensin! (ne akıllı anneyim ama! zeka pırıltıları sergiliyorum resmen!)

TBT: Gerek yok anne, o yanına kimseyi istemiyor!

Yaş durumları

2011-06-01T09:45:00.000+03:00

Yaş konusunda ilginç özelliklerim vardır benim.

Ben her yaşgünümde pek bir coşkulu olurum. Şu yaşımda bile hala öyle :)

Hiç yaşımı söylemekten çekinmedim ve ben çoğunluk gibi 18 yaşımı değil, 21 yaşımı bir hevesle beklemiştim. Büyük ihtimalle sebebi küçük yaşlardayken karşı komşu kızlarımızın 21 yaşında ve güzel olmalarıydı. 21 yaşıma gelince bir şey olmadı ama ben mutluydum kendi çapımda.

25 yaşıma hiç unutamayacağım kadar güzel bir organizasyonla girdim. Bütün kızlar da erkeklerde bir düğüne gider gibi giyindik karar alıp. O dönemin ünlü bir meyhanesine gittik, ismini hatırlayamıyorum şimdi (Aylinim sen hatırlarsın). Orada bir güzel kurtlarımızı döküp, arkasından o süslü püslü kıyafetlerle bir rock bara gidip Orhan Gencebay şarkılarının rock versiyonlarıyla sabaha kadar coşmuştuk.

30umu da pek bir hevesle beklemiştim. 25teki kadar görkemli olmasa da güzel güzel kutlamıştık, kız kıza. Severim kız kıza kutlamaları ben. Hem coşkulu hem de daha özgür oluyorsun ;)

30lu yaşları sevdim, hala da seviyorum. Bu dönem çok güzel arkadaşlarım oldu, özellikle şu anda çalıştığım işyerindekilerin yeri ayrı. Evlendim ve en önemlisi anne oldum... Blogu keşfettim. Güzel arkadaşlarıma yenilerini ekledim. Çok şükür...

Bugün itibariyle 4 yaşına gelmek üzere olan bir oğlum var :) Çok şükür.

Yakışıklı, gözleri hala sevgi dolu bakan bir eşim, yorsa da sevdiğim bir işim, canım ailem, akrabalarım, arkadaşlarım, sevdiklerim var, çok şükür. Artık bizim dediğimiz bir evimiz var çok şükür ve hepimiz sağlıklıyız ÇOK ŞÜKÜR!

Bu sene kendime 2 yıldır isteyip cesaret edemediğim şu hediyeyi verdim.

Çok mutluyum bu yüzden :)

40 yaşımı da heyecanla bekleyen ben, özel kutlama planları yapıyorum Aylinimle beraber. Kısmetse seneye yurt dışına gideceğiz 40ımızı kutlamak için, hayırlısıyla. E 40 yaşın hakkını vermek lazım di mi ama? :D

Ama şimdi 39 zamanı, önce onun hakkını vermek lazım.

Şükürlerle dolu, mutlu, huzurlu, sağlıklı, bereketli yıllar olsun bana :)

Bu sene kendime bir yaşgünü şarkısı seçemedim bir türlü. Hadi bu sefer benim için siz seçin :)

Paranoyak

2011-05-27T10:18:00.002+03:00

Elinizde; havalar soğukken çok üşürse diye hırkayla, havalar sıcakken çok terleyecek diye yedek atletle dolanıyorsanız,

Geceleri kendiniz terleyip yorganı attığınız halde, yorganı atmış olan çocuğunuzun “üşümüştür” düşüncesiyle üstünü örtüyorsanız,

Sofradan iki lokma yiyip “Doydum ben yemiicem” nidalarıyla kalkınca, “Yok yok, daha açtır bu çocuk” diye elinizde yemekle peşinde dolanıyorsanız,

“Bugün neden kakasını yapmadı, yoksa kabız mı oldu?” diye tumturaklı düşünceler üretiyorsanız,

Arka arkaya iki kere hapşırsa “Eyvah, hastalanıyor galiba” diye endişeleniyorsanız,

İki öksürse “Boğazına mı bir şey kaçtı acaba” diyorsanız,

O endişeden kurtulunca “Eyvah! Bu sefer mi hasta oluyor yoksa?” diye tedirgin oluyorsanız,

Uğraşıp, uğraşıp kazağını çıkartamayınca “Bak bak görüyor musun, kendi kendine işini göremiyor bu çocuk” diye dizinizi dövüyorsanız,

Geceleri süt istediği her seferinde bunun doğru mu yanlış mı olduğunu sorguluyorsanız,

Kendini bir çizgi film karakteri yerine koyup, oymuş gibi sizinle konuştuğunda “Şimdi ne demeliyim, nasıl konuşmalıyım?” diye kafanızda olmadık cümleler kurmaya çalışıyorsanız,

Evde koşmacalı oyunlar oynarken “Oğlum düşeceksin, yavaş koş!” diye sürekli bağırıyorsanız,

Sinema ve tiyatrodan karanlık yüzünden korktuğunu anladığınızda evde benzer ortam hazırlamak için olanakları seferber ediyorsanız (ışığı kapa, dvdye çizgi film koy, tvnin sesini aç),

İşten iki gün geç gelip bücürü yıkayamadıysanız “Şimdi kokar mı ki bu çocuk?” endişesine kapılıyorsanız,

Üzülerek söylüyorum ki siz bir paranoyaksınız...

Kim? Beeenn? Aşkolsun, hiç öyle birine benziyor muyum!!!

Şarkının video klibini dilerseniz buradan bir tıkla izleyebilirsiniz...

Bur'nu Zeytin

2011-05-25T10:22:00.000+03:00

Geçen haftalarda bir fotoğraf yarışmasına katıldığımızdan bahsetmiştim. Biliyorsunuz, Deniz, Beste ve ben aynı yerde çalışıyoruz ve benim Bahçelievler’e taşınmamla artık yakın semtlerde oturuyoruz. Doğal olarak akşamları beraber gidiyoruz.

Yine eve doğru yol aldığımız bir akşam (Beste yoktu) Cevizlibağ civarında Zeytinburnu Belediyesi’ne ait reklamı gördük. Yarışmanın konusu Zeytinburnu semtlerinin fotoğraflanmasıydı.

Aramızda konuşmaya başladık. Deniz “Aslında zeytini burun gibi göstersek ne güzel olur.” dedi. Ben de “Birinin burnuna zeytin koysakta olur.” dedim. Aramızda şakalaşmayla başlayan bu konuşmayı gerçekleştirmeye karar verdik.

Yarışma şartlarını araştırdık, fotoğrafımızın kabul görmeyeceğini düşünmemize rağmen, çekip göndermeye karar verdik.

Çekimi yapacağımız sırada Deniz’in işi olduğu için, çekimi Beste’yle beraber yaptık ve jürinin onayına gönderdik. Göndermesine gönderdik ama hiç beklentimiz yoktu seçileceğine dair. İnternet sitesinde de hiç ipucu yoktu elemeye kalan yarışmacılarla ilgili.

Derken 14 Mayıs Cumartesi günü belediyeden arayıp, 20 Mayıs’ta yapılacak ödül törenine davet edildik. Hiç beklentimiz olmayan biz, ister istemez beklentiye girdik, heyecanlandık.

Ödül töreninin yapıldığı akşam ben çalışmak durumundaydım, Deniz ve Beste’nin başka planları vardı ve gidemedik. Doğal olarak sonucuda öğrenemedik. Takip eden Pazartesi belediyeyi aradım “Eğer kazandıysanız sizi ararlar.” dendi kapattım. Şu saat ve şu gün oldu arayan soran yok. Demek ki herhangi bir ödül söz konusu değil. Ama olsun... Bizim için çok keyifli ve eğlenceli bir çalışma oldu...

Buyrun fotoğrafımız... Siz nasıl buldunuz? :)

Amca

2011-05-23T16:02:00.001+03:00

Önce "Amcama ne zaman gideceğiz?" dedi, gün kararlaştırdık.

Gitmeden önce "Amcamın adı Erdem di mi?" diye sordu, onayladık.

Sonra amcasını Erdem'liğe terfi ettirince neden sorduğunu anladık.

En sonunda "Erdeeemmm! Nereye gittin yineee? Yoksa benden kaçıyor musun? Dur, geliyorum yanına!" diye çemkirdi, bakakaldık...

"Sen bizi güldürdün, Allah'ta seni güldürsün, seni gidi afacan!" dedik.

Niyeyse, birbirimizi gururlu gözlerle süzdük.

***********

Med Cezir kişisel bloğumda devam ediyor.

Bölüm 3 ve Bölüm 4 yayınlandı.

Takip edenlerin bilgisine...

Toprak sarstı beni!

2011-05-20T11:24:00.000+03:00

Çarşamba akşamı bir türlü ayarlayıp gidemediğim Toprak Bey’i görmeye gittim nihayet Hatice ile beraber. Ama bu gidiş benim için pek iyi olmadı. Neden derseniz, dostlar utanarak söylüyorum ben bir bebeğin ne kadar küçük olduğunu unutmuşum.

Kapıyı İrem’in eşi ve annesi açtı. Annesinin kucağında bir velet varki; yerinde durmuyor, hop hop zıplıyor, gülücükler saçıyor. Ben şaşkın şaşkın “Amanıınnn, 2 haftalık kuzuuu, sen nasıl bu kadar zamanda gülmeye başladın, yetmemiş bir de hop hop hareket halindesin, aman aman maşallah!” nidaları atıyorum. Millette haliyle şaşkın şaşkın bana bakıyor ne diyor bu kadın, delirdi herhalde diye.

Meğer o kimmiş? İrem’in küçük yeğeni Cem’miş. Bücür 8 aylık falan ya da biraz daha fazla... Toprak kuzusu içeride uyuyormuş.

Halimi siz düşünün artık, ben yorum yapmayayım...............

İç ses 1: Be hey kadın yuh diyorum sana! Tamam küçük bebek görmeyeli bayaa oldu da, neredeyse yürüyecek çocuğu nasıl Toprak sanırsın inanamıyorum sana! Baharın seni bu kadar çarpmasına izin vermeeee! Silkelennnn, silkeleeennnn!

İç ses 2: Biraz iç sen! Hiç değilse sarhoşum dersin!!! (bahanenin bini bin para)

Hamiş: Neymiş, öyle her gördüğün çocuğa yeni doğmuş muamelesi yapmadan önce biraz sakinleşip, aklıselim düşünmek gerekmiş...

Kısa kısa

2011-05-18T16:30:00.000+03:00

Dün benim küçük adam sürpriz yapıp işyerine geldi. Babası aradı “Aşağıdayız, gel al Tibet’i.” dedi. Aylardır yalvarıyordu kuzum “anne ben de işyerine geleyim” diye. Ben de her seferinde havalar ısınsın öyle diyordum.

Gelir gelmez hemen bilgisayara saldırdı tabii. “Anne oyun aç, oynayayım!”

Ortalık bilgisayar doluyken, yok olmaz denmiyor haliyle. Bilgisayar bahanesine (aslında utangaçlığından) kimseye yüz vermedi önce. Sonra ilk ilgisini çekmeyi başaran Deniz oldu. İşi biliyor kadın ;) Arkasından Selman Abi’si “Sana kız nasıl tavlanır, öğreteyim mi?” diye sordu, bizim ki “Tabii” demez mi? Ondan sonra Tibet’i tutabilene aşkolsun, herkesin masasında bir tur attı desem yeridir. En son adaşım Sibel’le koşturuyorlardı ajansta “Hadi ben kaçayım, sen beni yakala” nidalarıyla :)

Az şımarmadı :)

Sabah benimle işe gelmek istedi haliyle, benimle o kadar ilgilenen olsa ben de işe gitmek isterdim tabii :)

Bugün Türkan Saylan’ın ölümünün ikinci yılı... Saygı ve sevgiyle anıyorum kendisini.

Gelecekte onun hayallerindeki gibi olur ülkemiz umarım...

Ve yarın... 19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramımız kutlu olsun.

19 Mayıs’a sahip çıkacak gençlerin yetiştiğini ümit etmek istiyorum.

Daha nice 19 Mayıs’ları coşkuyla kutlamak istiyorum...

Ve...

Önümüzdeki Salı yaşgünü hediyemi yaptırıyorum. Umarım yaşgünüme kadar sizinle paylaşabileceğim duruma gelir :)

Herkese keyifli, huzurlu bir tatil diliyorum.

Tibet ve annesinden...

2011-05-16T12:18:00.001+03:00

Bunlar Tibet’ten...

Sabah onu uyandırmadan işe gittiğiniz için “O zaman akşamda gelmesin!” diyorsa

İlk defa uyuşan ayağını kendi dilinde izah etmeye çalışıyorsa

“Anne, çabuk çabuk, ayağım tuzlandı, çabuk çabuk, çorabımı çıkar dökülsün!”

Artık bir klasik hale gelen Çilek Mağazası ziyaretinde yine üstüne dikkatleri çekmeyi başarıyorsa “İşte yatak bu beee! Şuna bak! Süper, süper, süper!!!”

Ana oğul gezmesinden sonra keyif aldığını ifade edecek kadar büyüdüğünü hissettiriyorsa “Annecim ne kadar güzel vakit geçirdik di mi? Çok mutluyum!”

Hem çok şanslısınız hem de işiniz var demektir :)

Bunlar da Tibet'in annesinden...

Ben Cuma günü diyecektim ki; kendisinin yarım kadar ince olması sinirlerime dokunuyor olsa da, kardeş dediğin böyle olur :)

Canım benim, iyi ki varsın, nice mutlu, sağlıklı yılların olsun... çok seviyorum seni...

Ve bugün için diyeceklerim oldu hafta sonu.

Anne Sözü yarışması sonuçlandı, kazananı merak ediyorsanız böyle buyrun.

Elenmişizdir herhalde diye belirsizlikler içinde yüzerken, katıldığımız fotoğraf yarışmasının ödül törenine davet edildik. İlk üçe girmemişizdir büyük ihtimal ama ödül ihtimali bile heyecanlandırdı :) hadi hayırlısı... Sonuç açıklanır açıklanmaz fotoğrafı sizlerle de paylaşacağım, fikirlerinizi çok merak ediyorum.

Kendime bir yaşgünü hediyesi verecektim ama... Zaman olarak biraz sekteye uğradı gibi... Yine de vazgeçmedim, heyecanlıyım çok ;)

İyi haftalar olsun hepinize...

Eğer...

2011-05-11T15:50:00.000+03:00

Eğer oğlunuz;

Siz hasta olduğunuzda, size sıkı sıkı sarılıp “Annecim lütfen hasta olma. Hasta olmanı istemiyorum, çünkü sen çok iyi bir insansın.” diyorsa,

Bulaşık makinesini boşaltmada size yardım ediyorsa,

Pek bi pozcuysa,

Vicdan yapıyorsa;

“Ama sen yanımda yatmayınca, ben çok üzülüyorum!”

Bir kadının kalbini nasıl kazanacağını biliyorsa;

“Hiiii, annecim ne kadar güzel olmuşsun, aynı prensesler gibisinnn!”

İstekleri için pazarlık yapıyorsa;

“Sen beni yıkadıktan sonra biigiyasar oynatıcan bana di mi anne?”

Annesiyle yaşadığı özgürlüğün dibine vurup, eve kar yağdırıyorsa,

Babanın ve annenin postmodern resimlerini çiziyorsa,

Hatırlayamadıklarını senin ağzından almaya çalışıyorsa;

“Hani turuncu bi eve gitmiştik ya anne” “Gülcan teyzenlere mi?” “Evet evet, hani orda bi erkek çocukla oynamıştım ya ben” “Egemen’i mi diyorsun?” “Hah, evet Egemen!!!”

Oyuncağının yenisi geldiğinde eskisini ne yaptığını itiraf ediyorsa;

“Anne ben bu Ben10 saatini bir daha çöpe atmiicam, çok iyi bakıcam buna”

“Hani eskisini kaybetmiştin?” (bizimle evin altını üstünü aramıştı bir de uyanık!)

Arabalı yatağı unutturmamak için hiç lafı açılmamışken “arabalı yatak, arabalı yatak” diyerek elini kolunu sallayarak, muzip muzip gülümseyerek ortalıkta dolanıyorsa,

Evi bowling alanına çevirmişse, bütün toplar bowling topu olmuşsa,

Günde üç posta, (asıl amacının oynamak olduğunu bildiğin halde) un, süt, su, tuz ve kabartma tozunu karıştırıp, sonra sana pişirtiyorsa...

Hem çok şanslısınız, hem de işiniz var demektir :D

Anne Sözü

2011-05-05T18:46:00.001+03:00

Anne Sözü’nün Anneler Günü Yarışması’nda son saniyeler.

Valla bu sefer hediyeler süper!
Kendini şımartmayı sevenler için birebir ;)

Demedi demeyin, bize bir “Anne Sözü” verin :)

22 Ağustos

2011-05-05T15:15:00.001+03:00

Dün yayınladığım yazı sonrasında çok kişi 22 Ağustos'ta neler olacağını sordu.

Aşağıda bahsedilen yürürlülük neticesinde tahmini 66.000 site yasaklı konuma gelecekmiş. Bu durumda biz blogların ve sosyal paylaşım ağlarının da kurunun yanında yaş misali güme gideceği tahmin ediliyor.

Milliyet'in haberinden kısa alıntılarla durum budur.
Haberin tamamı için burayı ziyaret ediniz.

İnternetin ölüm tarihi: 22 Ağustos 2011

Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurulu'nca (BTK) hazırlanan "İnternetin Güvenli Kullanımına İlişkin Usul ve Esaslar" 22 Ağustos 2011 tarihinde yürürlüğe girecek. Bu uygulamayla kullanıcılar BTK'nın belirlediği 4 internet filtresinden birini seçmek zorunda bırakılacak. Filtreyi aşmak suç sayılacak. Filtre kıstasları ise tamamen BTK'nın keyfine göre belirlenecek. Bu uygulama dünyada Çin, Küba, İran gibi internetin "tutuklu" olduğu ülkelerde kullanılıyor.

........

22 Ağustos'ta devreye girecek sistemde internete devlet daha doğrusu "BTK" tarafından belirlenen 4 filtre tipinden birini seçerek girebileceğiz. Filtreyi aşmak ya da aşmaya çalışmak suç sayılacak. Ayrıcainternet servis sağlayıcıları filtrelerin aşılmasını engellemekle sorumlu tutuluyor, aksi halde onlara da ağır para cezaları öngörülüyor.

"Ben giriyorum, siz de girin"den "Ben de giremiyorum artık"a...

Düzenlemeye göre 4 tip filtre yer alacak. Aile, çocuk, yurtiçi ve standart paket. Her internet abonesi bunlardan birini seçmek zorunda kalacak. Bu filtre tipini internet kafelerde uygulanan "Websense" filtresine benzetebiliriz. Yani sadece internet kafenin belirleyebildiği sitelere girebileceksiniz. Bu tür filtre sistemleriyle içeriğinde sorun olmasa bile birçok sitenin filtreye takıldığı kullanıcılar tarafından biliniyor.

......

Bu tür filtreler şu anda da var

Bu tür filtre sistemleri işletim sistemleri, internet servis sağlayıcılar ya da internetten bulunabilecek programlar sayesinde isteyen kullanıcılar tarafından zaten istenildiği zaman kullanılabiliyor. Yani zaten kullanıcı böyle bir opsiyona sahip. Ancak BTK'nın uygulamasıyla bu durum bir opsiyon olmaktan çıkıp zorunluluk haline geliyor.

........

Dün BTK Başkanı Tayfun Acarer çıkan haberler üzerine şöyle bir açıklama yapmış.

Doğru olduğunu umalım...

Başlangıç

2011-05-04T11:25:00.002+03:00

Sanırım Tibet 4 aylık falandı. Yok yok, 3 aylıktı; Adapazarı’nda teyzemlere gitmiştik. Bir gece uyuyamadım ve şu şiir peydah oldu kafamda. Her zaman başıma böyle bir şey gelmediği için, hemen bir yere not aldım. Sonra biraz düzelttim falan, son halini aldı. Elimde heba olmasını istemedim. Fotokritikteki profilime koydum. Sonrasında unuttum :)

4 aylık iznim bitip, işe döndüğüm zaman, elime interneti de geçirmenin verdiği lüksle (malum evde çocuktan pek ilgilenemiyordum) çocuk bakımıyla ilgili sürüsüyle bilgiyi incelemeye aldım. Bunu yaparken tam olarak ne olduğunu anlayamadığım sitelere rastlıyordum. Kişiye özel oldukları belliydi ama bir farklılık vardı diğer sitelerden ayrıştıran onları. Yazılar daha samimiydi mesela. Kimisi daha profesyonel bilgilere yer vermişti, kimisi tecrübe ettiklerinden yola çıkmıştı. Yazılara yorumlar falan yapılmıştı. Hoştu yani.

Araştırmacı kişiliğimi devreye sokarak, bu siteleri isteyen herkesin kurabildiğini ve buna da blogspot dendiğini öğrendim (bakın dikkatinizi çekerim, wordpressin varlığından hala bihaberim). Ve dedim ki; niye ben yapmayayım. Hem zaten hep istediğim de birşeydi Tibet için bir site açmak. İşyerinde taslak bir sayfa bile hazırlamıştım bir gün site kurarsam diye :)

Netice olarak, deneme yanılma yöntemini devreye sokarak, olmazsa da olmaz kardeşim diyerek kıskançlıkla dolu ilk yazımı yazdım :P Bir kaç yazıdan sonra da tabi ki şiirimi yayınladım, ilham perisi sayesinde bir şiirim olmuş, bırakır mıyım hiç fotokritik ellerinde :)

Tüm bunları gerçekleştirirken, izleyici olayından bi’haberdim. Derken bir baktım yanda bir foto belirmiş. Fotoğrafta Dijle'nin ismi var :) Ne kadar sevindim tanımadığım birinin beni izlemeye aldığını anlayınca (Yaaa, kısacası Dijlem ilk izleyicimdir bu blog camiasında). Zamanla çoğalmaya başladı izleyicilerim, tabi benim de takip ettiklerim... Gittikçe blogspotu daha çok anlar oldum. Yazılarıma yorumlar geldikçe hevesim arttı, arttıkça yazdım. Özellikle işyerindeki arkadaşlarımdan çok destek aldım, beni çok teşvik ettiler sağolsunlar. Dönem dönem yazma konusunda sıkıntıya düşsem bile, yazmamayı hiç düşünmedim. Sanırım bu gidişle de düşünmeyeceğim.

Blog sayesinde çok güzel arkadaşlarım oldu. O kadar çok sevdiğim insan var ki burada, bırakıp gitmeyi düşünemem sanırım.

Umarım yasaklar ileride oğlumun bu bloğu okuyamamasına sebep olmaz (ki 22 Ağustos’tan sonra artık blog dünyası diye birşey kalacak mı pek emin değilim!). Burada yazmamın en büyük amacıdır ona hatıra bırakmak. İleride olurda anlatamazsam, ona burası anlatsın isterim onu ne kadar sevdiğimi...

Şimdi Baba’dan gelen bu mimi paslıyorum; Yıldızım, Denizim, Syrakusa, Nazpek ve tabi ki Dijleeee :) Sıra sizde, anlatın bakalım sizin blog hikayenizi, tabi eğer mimlenmediyseniz ve cevaplamak isterseniz :)

Fotoğraf internetten alıntıdır.

Hepsi bir arada

2011-05-02T15:52:00.000+03:00

Bu sabah;

Sabahtan beri bloğa bir şeyler karalamaya çalışıyorum ama işler fırsat vermedi. Bazen özellikle canımın sıkkın olduğu zamanlarda çalışmak iyi geliyor bana. Takıp kulaklıkları kulağıma, gözüm aklım işte, kopuyorum dünyadan. Her zaman söylediğim gibi, şarkılarla yaşamayı seviyorum. Çalışırken bile hayal kurabiliyorum. Çok mu hayalperestim acaba? Sanırım hayatımda varolmasalar bile ben kurduğum hayallerin gerçekleşme ihtimalini seviyorum :)

Neyse, konumuz bu değildi aslında.

Bu hafta sonu;

Bu hafta sonu babamızı arkadaşlarıyla gezmeye gönderdik, biz ana oğul kendimizi bowlinge verdik. Son gözdemiz bowling ya, evde bir arabalı yatak konuları bir de kurmaca bowling oyunları eksik olmuyor. Yatağı için azimle para topluyor, bowling için hafta sonunu iple çekiyor.

Bu hafta sonu evden çıkarken, geçen sene doğumuna gitmeyi planlayıp, başaramadığım, sonrasında bir türlü vakit ayırıp evinde de ziyarete gidemediğim komşum Gülcan geldi aklıma. Bir arayayım, gelebilirlerse hem biz hem çocuklar kaynaşmış olur, ne de güzel olur dedim aradım. Temizlik falan dediyse de başta, sonrasında ikna oldu ve iki dakikada, iki çocukla hazırlandı. Kalktık gittik bowlinge. Meğer Egemen’de pek bir severmiş bowlingi. İlk parti iyi gittiyse de ikinci partide Tibet’in su koyvermesiyle biz oyun katına yol aldık. Sonrasında beraber yemek yedik ve ardından kahve içtik. Bücürler iyi anlaştılar, sevindik. Güzel sohbetler ettik ve bir daha tekrarlamak üzere vedalaştık.

Pazar günü dedesini özlemiş, kalktık oraya gittik. Bir bahaneyle ananeyi de almış olduk. Sakin bir gün oldu, iş öncesi de çok iyi oldu.

Tavsiye;

Ben moda bloğu değilim ama şu cüzdan/çantayı övmezsem üzülürüm. İyi ki almışım. Artık yemeğe çıkarken ya da Tibet’in çantası varken yanıma birde çanta alma derdinden kurtuldum, çok pratik. Cüzdandan hallice ama ihtiyacım olan her şeyi alabilecek büyüklükte. Markasının ne olduğunu hiç hatırlamıyorum, üzerinde de hiç logo yok?

Tavsiye ederim, rastlarsanız bir yerlerde büyük rahatlık.

Duyuru;

Annesözümüzde yeni bir yarışmamız var. Kendinize özel bir “Anne Sözü”nüz varsa, anneler gününe kadar yazın, sözünüz seçilirse sizi şımartacak güzel bir hediye kazanın.

Benim Tibet’e son günlerdeki anne sözüm “Arabalı yatakta yatmak isteyenin, kumbarası dolu olmalı!” :))))))))

Ayrıca;

“Arabalı yatak alındığında nevresim takımı benden, sakın başkasına söz verme!” ve “Ben de onun bir teyzesiyim, Tibet cüzdanımdan destek almazsa, bozulurum!” diye arayan iki deli! Siz bilirsiniz kendinizi. Seviyorum sizi!!! :)))

ve son;
Bloğumun yeni yüzünü nasıl buldunuz?

Top List 3

2011-04-28T12:23:00.001+03:00

Nil geçenlerde mimlemişti beni. En sevdiğim üçleri sormuş.

İlk önce sevdiğin görselleri yaz demiş :)

Bu aralar yatağımdan kalkıp ilk merak ettiğim şey güneşin çıkıp çıkmadığı oluyor. Oldum olası güneşi sevmişimdir, belki de yaz çocuğu olduğumdan.

Hal böyle olunca en sevdiklerimin başına bu aralar güneş ve sıcak oturdu. Baharı bekleyen kumrulara döndüm iyice. Geçen haftalarda camdan yağmuru seyreden gizemli kadın moduna girdim, bu havalardan keyif alayım diye ama ı-ıh... iki günden fazla uzatamadım süreyi. Zaten evde ve işte pek ilgi çekmedi bu durum, o havalara girdiğimle kaldım.

Lafı uzatmayıp en sevdiğim 3 görselin güneş, papatya (büyükçe olanından ama) ve Tibet olduğunu söyleyip, en sevdiğim 3 sese geçeyim hemen.

Çok doğal olarak en sevdiğim seslerin başında anne olduğumdan beri çocuk sesi geliyor, özellikle kahkahaları. Tibet’in evde kahkalar attığı dakikalar, evin en güzel olduğu zamanlar. Evin içinde çiçekler açıyor sanki. O güldüğü zaman dünya da gülüyor gibi geliyor, sanki herkes mutluymuş gibi... Eminim tüm ebeveynler çocukları güldüğü zaman benim gibi hissediyorlardır.

İkinci olarak, gözlerim gökyüzünün maviliğinden başka birşey görmez haldeyken kulağıma gelen deniz sesi. Dünyadan başka diyarlarda hissettirmiştir bana kendimi bu durum hep. Kendimi hafif ve özgür hissederim. Çok uzun zamandır bu keyfi yaşayamadım, umarım bu sene olur.

Üçüncüsü ise müzik... Sevdiğim bir müzikle her yere gidebilir, her kılığa girebilirim. Kulağımda sevdiğim bir müzikle tüm hayallerimi gerçekleştiririm, yine hayallerimde :) Hatta bir yazımda Sertab sesli, turuncu saçlı Shakira olmak istediğimden bahsetmiştim hatırlarsanız :)

En sevdiğim 3 tatta biraz kal geldi ne yalan söyleyeyim. Sevdiğim pek çok şey var aslında. Bir sürü şey sayabilirim ama ilk üçe hangisi giriyor bilemedim :)

Genel olarak kuruyemiş hastasıyımdır. Tatlı olanları hariç diğerlerinin tümünü verseniz, onlarla beslenebilirim. Badem, fıstık, fındık, tuzlu leblebi, vs....

Mangalda yapılmış lezzetler, özellikle sucuk ve mantar :) ve son olarak tatlı... sanırım tatlılarda birici sırayı sütlaç alır :)

En sevdiğim 3 kokuya gelince; yine anne olduğumdan beri oğlumun kokusu ilk sırada tabi ki. O ensesinden yayılan koku nasıl güzel bir kokudur kardeşim öyle. Teri bile bir başka kokuyor resmen :)

İkinci sırayı bahar kokusu alır. Bahar geldiğinde yayılan o çimen ve çiçek kokularının üstüne koku yoktur benim için ve kahve kokusu... oğlumun kokusu birinci sırada olmasaydı kahve kokusunu birinci sıraya koyardım. Beni benden alır, peşinde koşturur o kadar yani :)

En sevdiğim 3 hissin başında sanırım aynı Nil’in ki gibi Huzur geliyor. Kelimenin kendisi bile huzur ve dinginlik veriyor. Aslında asıl sevdiğim huzurun getirdiği o dinginlik hali galiba. Hep öyle olabilsem, olabilsek...

Farkettimde, galiba burası direk Nil’in verdiği cevaplarla aynı olacak.

Diğer bir histe heyecan. Bir şeyin olmasını beklemek mesela. Tibet’in geleceği günü ne kadar büyük bir heyecan ve merakla beklediğimizi hatırlıyorum da :) Ya da aşkı beklemek, bir iş başvurusunun cevabını beklemek, uzun zamandır görmediğin bir arkadaşını beklemek... yoksa aslında burada o beklenti mi sevdiğim :))))

Ve son sevdiğim his tabi ki güven. Birine güvenmek ve birine güven vermek gibisi var mı?

Aslında bir his daha var sevdiğim ama onun ismi nedir ki?

Tibet’in bana “seni çok seviyorum anne” diye sarıldığında duyduğum o mutlulukla karışık gurur hissinin adını bilen var mı? Beni sevdiğini bildiğim ve benim de sevdiğim biriyle yaşadığım herhangi sevgi seli anının ismi? O birbirine sarılmanın verdiği duygu?

Evet, evet, bu his benim 1 numaram işte :)

Şimdi paslıyorum eğer yapmadıysanız ve tabi ki yapmak isterseniz;

Minimalist, Umur, Deniz ve Ayla.

Haydi pamuk eller klavyeye!

Tibet'in fotoğrafı hariç tüm görseller internetten alıntıdır.

Ben bu hafta sonu

2011-04-26T10:09:00.002+03:00

Arabalı yatağı için para biriktirmekte sınır tanımadığını,

“Anne, bu parayı kumbarama atabilir miyim?”

“Nereden aldın tatlım onu?”

“Senin cüzdanından.”

“Aşkım, başka para yok ki cüzdanımda, ben sana sonra veririm.”

“Ama anne, arabalı yatak alıcam, lazım bana!”

23 Nisan’ı üstüne basa basa anlattığımı,

Ebeveynlerimin bana özel günleri öğretmek için

böyle çırpınmadığını hatırladıkça içimin acıdığını,

Camına bayrak asmış bir evin önünden geçerken “Anne bak, çocuk bayramı asmışlar.” demesiyle, bayram ve bayrak kavramını kafasında bir türlü oturtamadığını farkettiğimi,

Beyefendinin son gözdesinin bowling olduğunu,

Gelecek olan bu film sayesinde artık sinemaya gitmeye sıcak baktığını,

Beceriksizce de olsa bazı bazı modaya ayak uydurabileceğimi

(acemiliğimin kusuruna bakmayın),

Ve tüm acemiliğime rağmen bazı bazı fotoğraf yarışmasına katılabileceğimi(zi)

(henüz fotoğrafımızın kabul edilip edilmediği belli olmadığı için fotoğrafı yayınlayamıyorum)

Gördüm, öğrendim, anladım...

Yatak dediğin SİYAH olur!

2011-04-22T12:00:00.000+03:00

Nasıl oldu bilmiyorum? Arabalı yataklara kafayı takmış durumda.

Yatıyor arabalı yatak, kalkıyor arabalı yatak.

Sohbetlerimiz artık arabalı yatakla ilgili sadece.

Dün kulağımıza gelip gidip arabalı yatak deyip, kahkalar attı.

Annem; “Arabalı yataklar çok pahalı, biraz ucuzlasın yaşgününe alacağız.” demiş.

Güzel demiş demesine de... nasıl ucuzlar bilemiyorum.

Fiyatı sordum Çilek’e, dudağım uçuklayacaktı az kalsın! Çilektekinin fiyatına başka mağazalarda takım olarak satıyorlar ama ne yazık ki beyefendinin beğendiği yatak Çilek’ten. Siyah!

Geçen gün AVM’lerden birinde gördü mağazayı, koşturdu içeri. Kırmızısı, siyahı... dolanıp duruyor. Satış elemanı da peşimizde haliyle. Dönüp durduktan sonra geldi siyah arabanın başına “Bunun ışıkları yanmıyor mu, ses çıkartmıyor mu?” diye sordu kıza. “Işıkları da yanıyor, sesi de çıkıyor.” dedi kız.

Bir süre durdu öyle yatağın başında, döndü bana “Anne madem ışıkları yanıyor, sesi de çıkıyor, neden açmıyorlar öyleyse? Hiç anlamıyorum!” Kızcağız arkada koptu, yerden toplayacaktım az kalsın! Dayanamadı gitti yatağın anahtarını verdi bizimkine, açtı açtı kapadı yatağın sesini ışığını beyefendi. Bir de sahiplendi, gelen gideni yaklaştırmıyor yanına ama tanıtımını süper yapıyor! Anlatıyor da anlatıyor, yok ışığıymış, yok sesiymiş, yok rengiymiş. Yukarıda kırmızısı da varmış ama bu onunmuş, onlar isterlerse onu alabilirlermiş. Biraz daha kalsaydık mağazanın yeni elemanı olacaktı neredeyse, o kadar benimsedi herkes kendisini.

Yatağı aldığımız zaman onunla birlikte yatağa sığıp sığmayacağımın hesaplarını yapmaya başladı. Sığmazsam o uyuyana kadar elini tutarmışım artık!

Yatağı eve amcalar getirecekmiş, kuracaklarmış, çok güzel olacakmış.

Kumbarasını bu sayede doldurdu. Şimdi onu kağıt paraya döndürüp, tekrar dolduracakmış.

O kadar kafayı bozmuş durumda yani.

Bilmem ki yaşgününe kadar bu sevdası geçer mi?

Yarın 23 Nisan

Çocuklarımızın geleceğiyle oynanan bu tuhaf eğitim ve yönetim sistemini gördükçe, Atamızdan yadigar bu günlerin önemi gittikçe daha da artıyor benim gözümde.

..........

Tüm çocuklarımızın ve gönlü hala çocuk kalmışların gününü kutluyorum.

Anne Sözü’nde 23 Nisan yarışmamız tamamlandı.

Bugünkü aklımla çocuk olsaydım cümlemizi tamamlayanlar blogta isimsiz olarak yayınlandı.

Oylarınızı bekliyoruz. Birinciye çok güzel hediyelerimiz var :)

Kendinize oy vermeyin sakın, yakalarız heee! :)))

Bu hafta sonu oğluyla birlikte salıncakta sallanıp, kaydıraktan kayan birini görürseniz, ben olma ihtimalimi göz önünde bulundurun. Hele ki saçlar kızılsa, kesin benimdir!

İyi hafta sonları hepinize :)

Ah tekrar çocuk olsaydım...

2011-04-20T12:01:00.000+03:00

Bugünkü aklımla çocuk olsaydım,

başarısızlık korkusu yüzünden teptiğim tüm fırsatları,

bütün olası sonuçlarını göze alarak denemek isterdim.

Anne Sözü’nde ödüllü 23 Nisan yarışmamız var. Hediyelerimiz çok keyifli.

Sizleri “Bugünkü aklımla çocuk olsaydım ....................” cümlesini tamamlamaya davet ediyoruz :)

Ayrıca bloğunuzda da duyurursanız pek bi seviniriz, hatta o kadar seviniriz ki; ne var bunda bu kadar sevinecek diye şaşar kalırsınız :)

Ben bugünlerde...

2011-04-19T12:36:00.004+03:00

Ayla bugünkü ruh halimi fotoğrafla, şarkıyla, şiirle anlatmamı istemiş. Arkadaşım bilmiyor ki benim ruh halim bu aralar değil günü gününe, dakikası dakikasına bile tutmuyor :)

Bu durumda bol fotolu ve bol şarkılı bir post sizi bekliyor, benden uyarması :P

Bu aralar;

Hava kapalı ve yağmurlu olmasına rağmen, güneşli günlerin geleceğine dair umutlu,

Bulutların, dalların arasından güneşi görmek için 4 takla atabilecek kadar deli dolu,

Nereye gittiği bilinmeyen yollara düşmek isteyecek kadar gezgin ruhlu,

Fotoğrafa yeniden başlamayı düşünecek kadar özlem dolu,

Yağmurun altında şarkı söyleyebilecek kadar coşkuluyum...

(fotoğraf internetten alıntıdır)

Bu aralar içimdeki şarkı söyleme isteğini en iyi bu şarkı anlatıyor olsa da,

Evirip çevirip bu şarkıyı dinleyecek kadar Siyah-Beyaz’ım...

Bu şiirdeki kadar küçük ve bu şiirdeki kadar da şeytanım işte ;)

Herşeyin küçüğü güzel...
Küçükse bir şeytan bile;
Kötülüğü değil, kanatları dikkat çeker.
Bu yüzden inandırıcıdır az konuşanlar,
Söylenen sözler küçükse,
Tüm imla kuralları eğilirler önünde.
Az konuşanın gözlerine,
Daha çok bakılır.
Söylenen sözden fazla sevilir,
İki cümle arası boşluklar.
Kandırılmışlık bile küçücük kalır.
O da sevilir ya zaten küçükse.
Herşeyin küçüğü güzel...
Büyüyünce şeytan olacak bir perinin,
İki kanadı arasındaki boşluğa yerleşirler,
büyük günahlar bile...

Nehircce, Sihirli Günce, Esra, Beste ve Deniz...

Sizler nasılsınız canlarım :)

Yağmurlu bir gün

2011-04-18T11:24:00.000+03:00

Haftaya yağmurlu başladık.

Sabahın 5.30unda yağan yağmurun şiddeti doğrusu korkutucuydu ama yağmurun sesinin insana verdiği dinginlik de yadsınamaz bir gerçek.

İşe gelirken, bir yandan yağan yağmurun kimbilir kaç kişinin canını yaktığını düşünüp, bir yandan da onu seyretmenin, camlara vuran sesinin verdiği huzurun çatışmasını yaşadım.

Bücürüm de 4e yaklaşmasının getirdiği çatışmalarla boğuşuyor sanırım. Bir gün bal dök yalayken, bir gün yanaşmayın yanıma, bakmam gözünüzün yaşına modunda. Bir gün lafazanlığıyla diğer gün huysuzluğuyla yarışamıyoruz. Bir an kahkahalarında sonra gözyaşlarında yüzüyoruz ve neyin hıncını çıkardığını bilemediğimiz tuvalet sorunlarıyla uğraşıyoruz. Elbet bunlarda geçecek, şikayet ettiğimiz ne geçmedi ki bu güne kadar. Ama yaşananlar anında yakıyor canını ya da güldürüyor yüzünü.

Dün yine başgösteren bir sorunumuzun sonrasında, ağlamamak için zorladığım gözlerimi gören bücürümün “Anneciiim, neyin var? Hasta mı oldun? Hiii, canım benim, hasta olmuşsuun seeen!” diyerek sarılması ve öpmesi beni, unutturdu işte herşeyi.

Ah bebeğim; büyüdüğünde de böyle gönül almayı bilirsin umarım ve bilmem ki bu yanlış anlayıp yeniden anlamlandırdığın cümlelerin değişsin ister miyim? :)

Babasının nedense ağzına dolanmış “Amman melekem kavur balıklarıı....” şarkısının yeni versiyonudur :)

-Babane, bak şimdi, böyle söyliiceksin tamam mı? “Akşama pişir alabalıklarııı”

tamam mı? Söyle bakiim? Hah, işte böyleee, aferinnnn!!!

Bu aralar arabalı yataklara taktı kafayı, tutturdu isterim diye.

-Sevgilim, Avcılar’da da vardı bir yer. Bugün bir de ona bakalım, görmüştüm böyle değişik tipte arabalı yataklar vardı.

-Anneeee, gitmeyelim Avcılar’a, lütfeeennn. Orada kuşları vuruyorlarrr!!!

Not: MedCezir kişisel bloğumda devam ediyor. Elimden geldiğince de orada devam edecek :) İlgilenenlerin bilgisine...

Med - Cezir

2011-04-13T10:04:00.003+03:00

“Burada ne işim var?!” diye iç geçirdi.

Arkadaşının fark etmemesi için bir çaba göstermesine gerek yoktu çünkü o midesini tuvalete boşaltmakla meşguldü. Dora’nın saçlarını kusmuk bulaşmasın diye elleriyle topladı. Onun kadar güzel ve akıllı bir kadının bu hallerde olmasına şaşıyordu.

Dora içinde bulunduğu ilişkiyi bir türlü bitiremeyip, üstüne başka birine aşık olmuş, ondan da beklediği ilgiyi görememişti. Şu kıytırık balıkçının, küçük ve pis kokulu tuvaletinde bu halde olmasının sebebi buydu.

Cezir’le bu akşam planları tamamen başkaydı aslında. Eve binbir türlü bahane uydurmuş ve bu geceyi beraber geçireceklerdi. Nadiren ellerine geçen, kıymetli bir gündü onlar için. Ama Dora nasıl oluyorsa her seferinde böyle günlerinin bir parçası oluyordu. Aralarında bahis konusu olmuştu artık, kaç saat içinde Dora’nın onları arayıp, saatlerce telefonda konuşacağı ya da onlara katılacağı.

Bir sene olmamıştı daha aynı firmada bir arada çalışmaya başlayalı ama nedense Dora en çok Med’e güvenmişti koca şirkette. Ona olan güveni ve sevgisi, sevgilisi olduğu için Cezir’e de kaymıştı. Anlıyordu Med onu. Bu güven bir tek onun yanında rahat olmasını sağlıyordu Dora’nın ve canını sıkmasına karşın Cezir’in de onu anladığını biliyordu.

Midesini boşaltıp biraz kendine gelince hüngür hüngür ağlamaya başladı Dora. Med kollarının altından destek verip, onu ayağa kaldırdı. “Hadi gel, yüzünü yıkayalım. Sonra da iner, birer kahve içeriz, tamam mı?” Kafasını onaylar gibi salladı Dora. Med’in onu yönlendirmesine izin verdi.

Kahvelerini içtiler. Dora’nın kendine geldiğinden iyice emin olduktan sonra bir taksiye bindirdiler onu. “Gecemizi bitirmeyelim, biz devam edelim.” dedi Cezir.

Tanıştıkları bara gittiler. Çok sakindi bu gece, hiç olmadığı kadar hem de...

Balkonun önündeki masaya oturdular. Her zaman ki gibi Cezir bira, Med shandy söyledi. Dışarıyı seyretmeye koyuldular. Aralarındaki sessizlik huzurluydu. İlişkilerinin en sevdiği yanlarından biriydi bu. Her zaman konuşmaya ihtiyaç duymuyor olmaları, böyle sessizlikleri huzurla paylaşmaları.

Yine de Cezir’in bir şeyler söylemek istediğini anlıyordu elindeki birayı döndürüp durmasından. Bir şey sormadan bekledi. İkisinin de gözü dışarıdan gelip geçen insan kalabalığındaydı.

“Bir ilişkiyi sürdürmek bazen ne kadar zor değil mi?”

Kafasını salladı Med. Bu cümlenin sonu nereye bağlanacaktı merak etmişti doğrusu.

“Bazen gözümüzün önündeki gerçekleri görmekten aciz oluyoruz. Beklentilerimizin ardına sığınıp, elimizdeki güzellikleri görmemeyi seçiyoruz çoğu zaman. Elimizden gittiğindeyse pişman oluyoruz.”

“Güzel bir şeyler söyleyecek galiba.” düşündü ama yine de kestiremedi bu konuşmanın sonunu.

“Bu akşam Dora’nın yaşadıklarından sonra anladım ki ben böyle olmasını istemiyorum, yani pişman olmak istemiyorum.”

Med’in ellerine uzandı.

“Seni seviyorum Med. Ama bu akşam anladım ki; ben her gece seninle uyumak, her sabah seninle uyanmak istiyorum.” Anlık bir sessizlikten sonra devam etti: “Med, benimle evlenir misin?”

Beklemediği bir teklifti. Cezir’in sesinden ciddiyetini anlayamadı önce. Gözlerine baktı. Bu sefer gözlerinde sadece sevgiyi değil, kararlılığı da gördü.

Yüzüne yayılan gülümsemeye hakim olmaya çalıştı. Hiç düşünmeye bile gerek duymadı vereceği cevabı. Cezir’in kulağına eğildi. “Evet.” dedi...

Sarıldılar birbirlerine...

Artık Dora’ya bir teşekkür borcu vardı...

Yazan ve fotoğraflayan: Tibet'in Annesi

Rüya

2011-04-06T10:12:00.000+03:00

Gece uykusunda ağlamaya başladı.

Rüya gördüğü belliydi, yanına gidip gitmeme konusunda kararsız kaldım.

Ben gideyim mi gitmeyeyim mi diye çelişirken uyandı, seslendi bana.

“Yanımda yatar mısın anne?” dedi. Yattım, sarıldım sıkıca.

“Rüyamda seni gördüm anne” dedi,

“Beyaz bir eldivenle geldin, sonra yine gittin. Sana yetişmeye çalıştım ama yetişemedim.

Sonra kayboldum anne, çok korktum!”

Daha sıkı sarıldım, öptüm boynundan;

“Korkacak bir şey yok canım. Dediğin gibi rüyaydı hepsi.

Bak yanındayım ben, sen rahat rahat uyu bebeğim.”

Gözlerine kadar inen saçlarını düzelttim.

Elime göz kenarındaki bir damla yaş bulaştı.

Çoktan uykuya dalmıştı...

Nedense...

2011-04-04T14:31:00.001+03:00

Blogların bir kapatılıp bir açılması beni fazla etkiledi galiba. Hiçbir şey yazasım yok. Ne elim gidiyor, ne içimden geliyor. Üstelik sadece yazmakla da ilgili değil sıkıntım, yorum bile yapasım yok. Bloglara giriyor, okuyor ve çıkıyorum... Yani sanmayın ki sizinle ilgilenmiyorum.

Aslında kötü değilim moral olarak ama...
bir ama var nedense...

Neyse.... havalara yoralım ve biz gözümüzü güzelliklere çevirelim, di mi?

Mesela Tibet’in iki güzel diyaloğunu aktarayım :)

Mutfaktayız, babası ile sohbet ediyorlar. Babasının hayali kişiler üretmesi, varmış gibi konuşması meşhurdur. Tibet’i bu şekilde şaşırtmaya çalışır :

- Tibet, seni Melahat’le tanıştırayım mı?

- O kim baba? Tanıyor muyum? Ben10 saatimde kayıtlı mı?

- !!!!!

******

Bu hafta annemin kuzeni (vefat eden kuzenimin annesi) geldi. Pazar günü o yüzden annemlere geçtik. Annemle birlikte onu da bize getirmek için. Teyzem Tibet’ten izin istedi :

- Tibetcim, size gelebilir miyim ben de?

- Geeel..... Ne diyeyim ki yani şimdi?

- !!!!!

Bu da benden...

2011-03-25T10:58:00.001+02:00

Blogların keyfe keder, bir kapanıp bir açılabileceğini,

İleri demokrasi nidaları altında, basılmamış kitaplara el konulabileceğini, yayınlanmasının yasaklanabileceğini, yetmeyip tüm kopyalarının imha edilebileceğini,

Oğlumun ve tüm çocuklarımızın geleceği adına artık endişelerimin fazlasıyla arttığını,

Yine de içimde bir yerlerde umudumun hiç sönmeyeceğini,

Neyseki güzel bücürümün artık kendine ait fikirleri ve
bunları dile getirecek kelimeleri olduğunu

"Bugün uyandığımda güneş vardı anne. Ne kadar güzel bir gün dedim kendi kendime...",

Kitap aşkımın onca araya rağmen hiç bitmeyeceğini,

bir başlayınca kitapların ardı arkasının kesilmeyeceğini,

Favori kitabımın "Koku" olmasına rağmen favori yazarımın P.Coelho olduğunu,

Nisan'ın önce 8ini, sonra 10unu heyecanla beklediğimi,

Yeni enerjilerin beni canlandırdığını,

Kendim için bir şeyler yapmış olmamın huzur verdiğini...

Gördüm, duydum, anladım...

Not: Gelecek ve umutla ilgili yazdıklarımın görselleri bana aittir. Diğerleri internetten...

Düşkünüm sana

2011-03-18T11:46:00.000+02:00

Aslında birşey yoktu çok fazla yazacak. Günlük rutinler, bildiğiniz...

Şaşılası, gülünesi diyaloglar...

Ama son günlerde yine, yeni, yeniden düşkünleşti bana...

Sabahları 6.30 civarı uyanıp “Biraz benimle uyur musun?” diyor.

Artık beni işe uğurlamak istiyor; “Madem gideceksin, seni giyinirken izleyeyim, asansörünü ben çağırayım.”

Uyuyorsa, doğal olarak kıyamıyorum uyandırmaya ama bu sefer neden beni uyandırmadan gitti annem diye ağlıyor. Telefonda susturmaya çalışıyorum...

Her telefon konuşmamızda muhakkak “Patrondan izin aldın mı? Yarın beraber kahvaltı edecek miyiz?” diye soruyor. Cuma günü gelmemişse, işlerimin daha bitmediğini söylüyorum. Artık kanıksanmış, kabullenilmiş bir “Peki” çıkıyor ağzından. Telefon konuşmalarını uzatmaya çalışıyor. Kapatmam gerektiğini söylediğimde “Ama anne benim anlatacaklarım daha bitmedi ki!” diyor, sürekli aynı şeyleri tekrarlıyor olmasına rağmen...

Akşamları beni, bir köşeye büzülmüş, yüzünü ellerinin arasına almış bir şekilde karşılıyor. Benim onun yanına gitmemi, kucağıma almamı, “Kuzuummm, gel bir öpeyim, çok özledim seni” dememi bekliyor. Bir kaç dakikalığına birbirimize sarılmış bir şekilde oturuyoruz. Her akşam bir ayin gibi...

Hastalanması düşüncesinden bile ne kadar tedirgin olduğumu farketti. İlgimi çekmek istediğinde öksürüyormuş gibi yapıyor. Bazen o kadar sahici oluyor ki, gerçekten tedirgin oluyorum...

Ve...

Son iki gündür çişini kaçırmaya başladı altına... Çişini son ana kadar tutuyor diye son günlerde çok tutmamasını, bunun kendisini hasta edeceğini anlatmamıza rağmen... Buna mı tepki gösteriyor yoksa bana mı bilemiyorum...

Tek bildiğim, çalışma isteğim ve gerekliliğimle, çocuğumu evde bırakıyor olmanın vicdan azabının çatışmasının son günlerde daha ayyuka çıktığı...

Biri içimdeki sesleri sustursun...

Nihayet

2011-03-17T16:37:00.002+02:00

Oh be!!! Bloğuma kavuştum!!!

Çok özledim sizi ben yahu!

:)))))

Aynı senin gibi...

2011-03-14T11:03:00.000+02:00

Bu hafta sonu...

Çıktık, gezdik, bizimki kudurdu...

Yani, güzel havanın hakkını verdik.

Yani, bu hafta çok fazla anlatacak bir şey yok...

Yani...

şundan başka;

Babaaaaaa, bak göbeğime, kocaman (bir yandan pat pat vuruyor).

Aynı seninki gibi!!!

Ben bu aralar

2011-03-10T15:16:00.002+02:00

Ne kadar yorucu olsa da çocuklarla geçirilen bir günün keyfinin başka olduğunu,

Bir yere çıkamadığımız bir günü, sevgi sözcükleriyle doldurabileceğimizi,

“Annecim, ben seni çoookkk seviyorummm” “Anne gel sana bir sarılayım!”

“Annecim, ne tatlısın sennn!” Gel de erime, bitme işte...

Oynaşırken hafiften bile olsa çarpan parmağın, o narin dudaklarda botox etkisi yaratabileceğini,

Silinen antrenin buzdan hallice kayganlaştığını,

Eğer o sırada baba oğul oynuyorlarsa babanın küçük çaplı bir uçuş yaşayabileceğini,

Bu uçuşun korkusuna küçük bücürün avaz avaz ağlayabileceğini,

Herkesin babayı unutup, onun başına üşüşebileceğini,

Hiç ilgi göstermediğini sandığımız yapbozu bir çırpıda yapabildiğini

ve artık yenisini istediğini,

İşe gitmemi artık kanıksadığını ama yine de bana karşı kullandığını,

“Ama anne sen işe gidince ben çok üzülüyorum”

Kullanmasının sebebinin aslında rüşvete dayandığını,

“Bak istersen sen çağır asansörü, hem akşama gelirken sana hamur da getiririm ne dersin?” “Tamaammm, olur o zaman, git!”

İşine gelmeyen şeyler için bahanesinin hazır olduğunu,

“Babanem telefona gelemez anne, top oynuyor şimdi o!”

Sokağımızdan her akşam 22.00-23.00 saatleri arasında bozacının geçtiğini,

BOZAAAA diye çığıran sesin bana Piyerloti’yi (Sultanahmet) hatırlattığını

Gördüm, öğrendim, anladım...

Piyerloti Caddesi fotoğrafı buradan alınmıştır

Hem sosyal, hem asosyal

2011-03-08T11:44:00.002+02:00

Benim oğlan bi acayip! Gerçekten...

Hem çok sosyal, bir o kadar da asosyal bir çocuk...

Cumartesi günü namı değer gelinimiz Yaz’la buluştuk.

APlus Deniz’in dediği kadar çocuk dostu bir mekan gerçekten. Yemek katında çocuklar için hem jetonlu hem de özel oyun alanları var. Özel oyun alanı dediğim yer bildiğiniz oyun parkı. Kaydıraklar, trambolinler, top havuzu... Bırakıyorsunuz çocuğunuzu, eğitimli, güler yüzlü ablalarla birlikte günlerini gün ediyorlar.

Ama bizim bücür ne yaptı? “Girmiicemmm, bana ne girmiiicemmmm!” diye tutturdu. Canım bebeğim Yaz da “Tibet girmezse ben de girmem!” diye tutturdu. Biz kahve ve sohbet hayalleri kuran iki anne, hayal kırıklığı içinde jetonlu oyun alanına gitmek zorunda kaldık. Neyseki orada güzel eğlendiler. Onlar eğlendiler ama bizim (özellikle de sabahtan beri orada olan Deniz’in) pili bitti.

Neyseki beyefendiyi ve Yaz’ı ikna ettikte kahve içmeye inebildik. Aslında sadece Tibet’i ikna etmek yetti desem daha doğru olur. Maşallah Yazcım zaten o kadar uyumlu ve sosyal bir çocuk ki onu ikna etmeye pek de gerek kalmıyor. Başta pek oralı olmadılarsa da güya kahve (sıcak çikolata) ve çikolatalı pastayı görünce keyifleri yerine geldi. Yaz’ın araya serpiştirdiği dans ortama damgasını vurdu :)

O güne mahsus APlus’a çocuklar için golf alanı kurmuşlardı. Bizim afacanlar bir de golf oynadılar ki görülmeye değerdi. Meğer Tibet’in golfe bayaa ilgisi ve becerisi varmışta haberimiz yokmuş :) döktürdü desem abartmış olmam, gizli gizli gurur duydum oğlumla :) çok pahalı bir spor olmayaydı, ahhh ahhhh :P

Yaz’la Tibet’in el ele yürümeleri, birbirlerini koruma çabaları (Yaz gel üşüyeceksin, Tibet gel bak sana göstereyim nereden gideceğimizi...), birbirlerine sevgi sözcükleri anlatılmaz yaşanırsa da aralarında geçen şu diyaloğu yazmadan geçemeyeceğim :

Yaz: Tibet ben seni çok seviyorum

bir yandan Tibet’e sarılmaya çalışıyor

Tibet : Ben de seni çok seviyorum

bunu söylerken Yaz’a değil benim ayağıma sarılmış vaziyette, kafa önde, yandan yandan Yaz’a bakmakta. Yaz haliyle niye bana sarılmıyor şaşkınlığı yaşamakta

Ben : Yazcım, utanıyor o yüzden sana sarılamıyor canım

teselli etme çabalarım :P
Yaz : Tibetttt, utanıcak bişii yok kiii, sarılabilirsinnnn!

bunu söylerken bir elini Tibet’in sırtına koymuş, sıvazlıyordu :)

Okumayı seviyorum

2011-03-04T11:35:00.000+02:00

Bloglar kapandı kapanacak derken, arada kaynamış çok güzel bir blog ödülüm var benim.
Yıldızım Kelebeğim ve Sedacım verdiler...

Okuması en keyifli blog ödülü...

Ne kadar güzel bir ödül di mi ama?

Ben de bütün bloglara gitsin istiyorum bu ödül ama son dönemde keşfettiğim iki blog var ki onları ayrıca belirtmek istiyorum...

Aslısın ve Syrakusa...

Lütfen kabul edin ;)

ASİ ile BEZGİN

2011-03-03T11:46:00.000+02:00

Blog yazmaya başladığım ilk zamanlarda çok heyecanlı ve istekliydim. Hele ki bir de izleyiciler olduğunu, bu izleyicilerin yorum bıraktıklarını gördükçe istek ve hevesim artıyordu. Kendi çapımda döktürüyordum resmen :)

Ama zaman geçtikçe bu heves, bu istek, o ilham perisi gitti. Nedensiz bir keyifsizlik düştü üstüme. Yazılarıma da yansıdı bu durum. Üstelik Tibet gittikçe büyümekte, büyüdükçe paylaşımlarımız artmakta, her geçen gün bir öncekinden daha hayret verici diyaloglarımız olmasına rağmen...

Aslında daha çok ve daha istekli yazmam gerekirken...

Eğer bu bloğu oğlum için açmamış olsam belki de çoktan kapatmış olabilirdim.

Şimdi bir de bu blogların kapatılması durumu üstüne tuz biber ekti...

Bu da geçer elbet deyip, belki de bu kapatılma durumunu bir blog tatili olarak geçirmeye çalışabilirim.

Gerçi, şimdi inadına yazasım var ama... :)

İçimdeki asiyle bezgin sıkı çatışma halindeler...

Sonuç: gördüğünüz gibi ASİ kazandı.

Manalı, manasız bu yazı döküldü.

Ben 68 kuşağından olmalıymışım...

Bir dönem merak saldığım fotoğraf çalışmalarımdan biri.

Yazıya uydu sanırım. Modelim de kardeşim olur :)