Sevgili Dolunayım şekerim benim mimlemiş. Böylece blog hayatımın ilk mimini alarak MİLLİ oldum :)
Mimin konusu itiraflar... İlk başta "neyi itiraf edeyim şimdi" dediysem bile, biraz düşününce çıktı birşeyler.
O halde başlıyorum:
Ben geçmişini hatırlamakta güçlük çeken tiplerdenim. Bu büyük ihtimalle 18 yaşımdan sonra oldu. Bir sonraki maddede siz de bana hak verirsiniz sanırım. Ortaokul hatta lise yıllarımdan bile toplasanız ikişer kare var aklımda.
18 yaşımda ailece hayatımızı derinden etkileyen bir olay yaşadık. Bu olayın benim için farklı olan tarafı benim hiç ama hiçbir şey hatırlamıyor olmam! Büyük ihtimalle olay sırasında beynim kısa devre yaptı :)
Daha da vahim olanı bu olaydan sonrası bence. Olayın devamında kendimce hikayeler yazmış, buna sonuna kadar inanmış ve bir hayal dünyasında yaşadığımı henüz bu yıl öğrenmiş biriyim ben! Ailem yıllarca yazdığım bu hikaye konusunda sırf üzülmeyeyim diye beni bozmamış. Bunu öğrendiğim anda tokat yemiş gibi oldum ve itiraf ediyorum kendimden korktum!
Gençlik yıllarımda fazlaca çekingen ve suskun biriydim. Neredeyse hiç konuşmazdım. Arkadaşlarım ben konuştuğum zaman "Yuppi, Sibel konuştu!" der ve beni alkışlarlardı :P Neyseki şimdi sadece yabancı ortamlarda böyleyim.
Eşimle barda tanıştım :) Adamı gördüğüm an çarpıldım, yetmedi asıldım!
Hayatımda ilktir, sonucu bellidir :D
Zayıfkende kilomdan şikayet ederdim. Şimdi şikayet etmekte haklıyım ama bunu değiştirmek için birşey yapıyor muyum? Henüz HAYIR!
İtiraf ediyorum kankamla yaptığımız kız kıza tatilleri çooookkk özlüyorum!
Tibet'in doğumundan sonra "iyi biri olmalıyım, oğluma örnek olmalıyım" düşüncesi bende takıntı halini aldı. Kötü biri değilim çok şükür ama itiraf ediyorum bu takıntı bir dönem hayatımı ele geçirdi. Şimdi çok şükür artık bana "İNSAN" olmayı öğreten bir Yol Arkadaşım var.
Yol arkadaşım sayesinde ne kadar olumsuz biri olduğumu öğrenmiş oldum ve birşeyleri değiştirmenin ne kadar zor olduğunu!
Allah ona sabır, bana kararlılık versin :)
ve son olarak bu blog dünyası bende bağımlılık yaptı ama hiç şikayetçi değilim.
İyi ki Tibet vesile olmuş bu bloğu açmama. Sayesinde sizleri tanıdım.
Şimdi bu mimi Yaz Aşkı'na BestofBeste'ye, Şule'ye ve Calanon'a paslıyorum.
Hadi kolay gelsin :))))
Mimin konusu itiraflar... İlk başta "neyi itiraf edeyim şimdi" dediysem bile, biraz düşününce çıktı birşeyler.
O halde başlıyorum:
Ben geçmişini hatırlamakta güçlük çeken tiplerdenim. Bu büyük ihtimalle 18 yaşımdan sonra oldu. Bir sonraki maddede siz de bana hak verirsiniz sanırım. Ortaokul hatta lise yıllarımdan bile toplasanız ikişer kare var aklımda.
18 yaşımda ailece hayatımızı derinden etkileyen bir olay yaşadık. Bu olayın benim için farklı olan tarafı benim hiç ama hiçbir şey hatırlamıyor olmam! Büyük ihtimalle olay sırasında beynim kısa devre yaptı :)
Daha da vahim olanı bu olaydan sonrası bence. Olayın devamında kendimce hikayeler yazmış, buna sonuna kadar inanmış ve bir hayal dünyasında yaşadığımı henüz bu yıl öğrenmiş biriyim ben! Ailem yıllarca yazdığım bu hikaye konusunda sırf üzülmeyeyim diye beni bozmamış. Bunu öğrendiğim anda tokat yemiş gibi oldum ve itiraf ediyorum kendimden korktum!
Gençlik yıllarımda fazlaca çekingen ve suskun biriydim. Neredeyse hiç konuşmazdım. Arkadaşlarım ben konuştuğum zaman "Yuppi, Sibel konuştu!" der ve beni alkışlarlardı :P Neyseki şimdi sadece yabancı ortamlarda böyleyim.
Eşimle barda tanıştım :) Adamı gördüğüm an çarpıldım, yetmedi asıldım!
Hayatımda ilktir, sonucu bellidir :D
Zayıfkende kilomdan şikayet ederdim. Şimdi şikayet etmekte haklıyım ama bunu değiştirmek için birşey yapıyor muyum? Henüz HAYIR!
İtiraf ediyorum kankamla yaptığımız kız kıza tatilleri çooookkk özlüyorum!
Tibet'in doğumundan sonra "iyi biri olmalıyım, oğluma örnek olmalıyım" düşüncesi bende takıntı halini aldı. Kötü biri değilim çok şükür ama itiraf ediyorum bu takıntı bir dönem hayatımı ele geçirdi. Şimdi çok şükür artık bana "İNSAN" olmayı öğreten bir Yol Arkadaşım var.
Yol arkadaşım sayesinde ne kadar olumsuz biri olduğumu öğrenmiş oldum ve birşeyleri değiştirmenin ne kadar zor olduğunu!
Allah ona sabır, bana kararlılık versin :)
ve son olarak bu blog dünyası bende bağımlılık yaptı ama hiç şikayetçi değilim.
İyi ki Tibet vesile olmuş bu bloğu açmama. Sayesinde sizleri tanıdım.
Şimdi bu mimi Yaz Aşkı'na BestofBeste'ye, Şule'ye ve Calanon'a paslıyorum.
Hadi kolay gelsin :))))
bunu da bugün