Şimdiki dönem çocuklarında en çok gözlemlediğim şey, empati yetenekleri.
En azından bunu kendi oğlumda çok görüyorum. Daha doğrusu o gözüme
gözüme sokuyor. O doğduğundan bu yana benim en iyi yansıtıcım bence. Eğrimi de doğrumu da o kadar güzel yansıtıyor ki; farketmemem mümkün
olmuyor.
Başkalarının gözünden bakmak o kadar kolay değil olaylara. Hele ki olayların içinde siz de varsanız. Kendi adıma ben olayın üstünden biraz zaman geçtikten sonra empati
kurabildiğimi söyleyebilirim. Bu da olayların gelişimine pek katkı
sağlamıyor doğal olarak ama en azından kendimi tartabiliyorum, kendimi
eleştirebiliyorum sonrasında ve düzeltmem gereken bir nokta varsa
elimden geldiğince yapıyorum bunu...
Sonuç olarak, dün akşam oğlum tekrar gözüme sokup empatisini, dumur etti beni:
- Anne, ben bugün benbileyd (bayblade) seyrettim.
- Aaa! Hani böyle çizgi filmler seyretmemek konusunda karar almıştık Tibet? Neden buna rağmen seyrettin?
- Ama anne, sadece bir kere seyrettim.
- Öyle bile olsa, bana kavgalı dövüşlü, canavarlı çizgi filmleri seyretmeyeceğin konusunda verdiğin sözü tutmamış oldun. Lütfen bir daha yapma!
- Tamam anne...... Anne biliyor musun?
- Neyi canım?
- Eğer sen benim çocuğum olsaydın...
- Evet?
- Ben de senin annen olsaydım...
- Eeee
- Ben de senin bu çizgi filmleri seyretmene izin vermezdim :)
- :) Yani haklıyım değil mi?
- Evet anne, haklısın...
- Demek ki artık bundan sonra seyretmeyeceksin!?
- Belki bir kere izin verirdim ama.. heheeeheeee
- Tibeeeettt!!!! :)))))))
İçses: Sen ne zaman bu kadar büyüdün yahu! Şu konuştuklarımıza bak!!! :D
